Kermis

COMMAP COLUMN – oktober 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Toen ik jong was deed mijn moeder elke week wat kleingeld in een spaarpot voor de kermis. Daar kon je de hele kermis, vier dagen lang mee doen. Elke paar centen die je overhad deed je in dat potje. Ik voelde me altijd stinkend rijk als dat potje open werd gemaakt en ging als een Dagobert Duck geld tellen, heerlijk!

En dan was het zover, de kermis, naast carnaval, hét feest van het jaar in een dorp. Een week van tevoren werd alles al opgebouwd en struinde je met vriendjes en vriendinnetjes over het plein, om te zien wat er dit jaar weer allemaal kwam staan. Terwijl dat elk jaar het zelfde was: botsauto‘s, draaimolen, de rups, het Lunapark, een gok- en schiettent, de snoepkraam en heel soms eendjes vangen of touwtje trekken erbij. Altijd prijs, dus met de grootste rotzooi, zo gelukkig als wat, huppelde je naar huis! Mijn gok verslaving is getriggerd door dat apparaat met die muntjes, waar je uren lang al je geld in stond te duwen. En dan maar hopen dat nét dat ene muntje aangeduwd werd, waardoor die hele kast leeg rammelde. Dan had je belachelijk weinig punten verdiend om met bijna dezelfde rotzooi als bij touwtje trekken, naar huis te gaan. Maar dat zag je allemaal niet, je mocht zonder nadenken geld uitgeven en het was vier dagen feest. Een beetje rondhangen bij de botsauto‘s of in de rups zitten. Bij ons ging er nog een kap over de karretjes van de rups heen waardoor er de mogelijkheid was om in het donker stiekem te kussen, zonder dat voor je gevoel iemand het zag (lees: je ouders). Of de flos vangen voor nog een extra rondje. Ik word er bijna sentimenteel van, wat een mooie tijd!

Aan het einde van de kermis kocht je zo’n grote wijnbal of zuurstok waar je een week pijn van in je kaken had omdat je probeerde er een stukje af te bijten. En dat ging niet want dat ding past helemaal niet in je mond. Je plakte van oor tot oor van de suiker, je tong bleef een aantal weken extra rood, het papiertje scheurde altijd of hij viel een keer op de vloerbedekking, waardoor je een haarbal had. Ik was niet zo’n held in het Lunapark (in de Volkelse mond Sjimmy genoemd). Stinkend jaloers was ik op de kinderen die op de lopende band gingen staan en naar boven zoefden. Ik zag ze door die rollende tonnen heen stuiteren alsof het niks was, en die ongelijke trapjes leek men moeiteloos te beklimmen. Voor mij was het hoogtevrees, blauwe plekken, kapotte knieën en ik had zeker hulp nodig bij de lopende band. (En toen zat ik nog niet in een rolstoel…) Dat was voor schut voor je klasgenootjes, tenzij de ene leuke jongen van de kermis je kwam helpen. Als ik nu op de kermis kom, zie ik ouders die dan met hun kind het Lunapark ingaan. Even stoer kijken bij de lopende band, maar dan met zwaaiende armen, wiebelende knieën, struikelend, met het zweet op het voorhoofd boven komen, hilarisch! Dan denk ik: Jaah, vroeger kon je dat misschien, maar als je boven de 30 bent kun je dat gewoon beter niet meer doen. Ook mijn kinderen hebben uren op de kermis rond gehangen met vriendjes en vriendinnetjes. Dan beleef je het bijna weer zelf. Nu komen ze op een leeftijd dat de kermis anders wordt. Alleen maar op de kermis hangen met vriendjes en vriendinnetjes is niet meer stoer. De kermis draait om de dranktent en zoveel mogelijk bier naar binnen schuiven. Waarom komt me dit bekend voor? Geschiedenis herhaalt zich…

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

ALS Congres 28/9

Het ALS Congres is hét congres voor alle zorgverleners van patiënten met ALS, PSMA en PLS. Kom ook vrijdag 28 september 2018 naar de Reehorst!
Commap verstrekt dit congres informatie over communicatie-hulpmiddelen. Kom gerust bij ons langs en probeer bijvoorbeeld uit wat een spraakversterker doet of oefen even met oogbesturing. Ook wordt de Minimal Movement Switch (MMS) gedemonstreerd. De MMS wordt vaak ingezet om te kunnen alarmeren op momenten dat de zorg of familie even niet in de directe omgeving is.
Wij geven graag uitleg en kunnen ook een afspraak maken voor meer informatie.

Inschrijven en informatie op de website van ALS Centrum Nederland

Datum en tijd: vrijdag 28 september 2018, 9.30 – 17.00 uur
Locatie: ReeHorst te Ede
Route: Bennekomseweg 24,6717 LM Ede, routebeschrijving
Kosten: registratiekosten zijn €95 per persoon


 

Logica

COMMAP COLUMN – september 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Ik hou van duidelijkheid en logica. En op dit moment zijn voor mij sommige dingen niet logisch.
Als ik voor schut staan in de autogarage, omdat denk dat mijn auto lekt. Dat dan mijn airco blijkbaar constant aan is en hij alleen maar aanstaat als het lampje NIET brandt. Dat is niet logisch (ook al kijkt de monteur naar mij met een blik van: “Dat je dat niet snapt!”).
Is dat omdat ik een vrouw bent? Of eigenwijs? Ik weet het niet, maar als ik van mijn gelijk overtuigd ben, valt het niet mee om mij ervan te overtuigen dat ik geen gelijk heb. Behalve als ik er van overtuigd ben dat ik geen gelijk heb. Maar misschien is dat juist niet logisch?
Dat er een nieuwe aan- en uitknop voor je rolstoel besteld wordt en ze met een beensteun aankomen, dat is in mijn ogen niet logisch. Of dat je bij radiologie een foto moet laten maken van je hoofd, maar dat het apparaat niet om je hoofd heen kan, dat is niet logisch. (Of het zegt wat over mijn hoofd…) Dat je met iemand een afspraak op tijd maakt en diegene een half uur te laat komt, vind ik niet logisch. Dat je grijze gordijnen besteld en je krijgt blauwe met zwarte bloemen, zeg nou zelf; niet logisch! Dat je een vraag hebt over je telefoonabonnement en dan na ongeveer 2 uur intensief telefonisch contact met de meest klantvriendelijke maatschappij van Nederland, (je krijgt daar tenslotte ALLE medewerkers aan de lijn) nog geen antwoord krijgt op je vraag. Nee, echt niet logisch. Het zal vast en zeker aan mij liggen, maar ik mis duidelijkheid en logica!
Dus ik ga deze week op zoek naar dingen die logisch zijn.
Gewoon bij de bakker een wit brood bestellen en dat ook daadwerkelijk krijgen. Op een knopje drukken en de lamp gaat AAN. Iemand bellen en ook gewoon deze persoon aan de lijn krijgen, zonder keuzemenu. Het is er wel, logica, maar soms moet je even zoeken…

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Workshop: The Grid 2 & 3, 2-11-2018

Workshop Grid 2&3

Op vrijdag 2 november 2018 wordt de workshop: Werken met de communicatiesoftware “the Grid 2 en 3” georganiseerd bij Commap te Uden.

Communicatie blijft zich steeds ontwikkelen. Niet alleen voor de mensen die nieuwe woorden leren begrijpen en uitspreken, maar ook voor gebruikers van communicatiehulpmiddelen. Om de inzet van een communicatiehulpmiddel te laten slagen, zijn daarom aanpassingen in de communicatiesoftware van groot belang!

Tijdens deze workshop leren logopedisten, begeleiders, familie en andere betrokkenen van gebruikers van een communicatiehulpmiddel (met de software van The Grid 2 en 3) o.a. zelfstandig aanpassingen te doen binnen de software. Ook is het mogelijk om bladen van cliënten aan te maken of aan problemen te werken waar men in de praktijk tegenaan loopt etc.

Kosten: € 99,- incl. btw, koffie/thee, iets lekkers en mogelijkheid tot lunch.  Tijd: 09.00 – 12.30 uur, adres: Burg. Buskensstraat 50 te Uden.

Aanmelden: Stuur een mail met jouw gegevens en het feit dat je wilt deelnemen aan deze workshop via het onderstaande contactformulier. We nemen dan zo snel mogelijk contact met je op.


 

Goed bedoeld

COMMAP COLUMN – augustus 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Goed bedoeld is niet altijd fijn! 
Wat ben ik blij dat er zoveel mensen vaak spontaan bereid zijn om mij te helpen, als er iets is. Soms ook als er niets is. En dat geeft wel eens verwarring. Het is ook lastig in te schatten, voor een ander wat ik wel of niet kan. Gelukkig kan ik dat zelf heel goed.
Soms tik ik, tijdens het rijden, met mijn hoofd tegen de aan- en uitknop van de rolstoel. Dan gaat hij uit en duurt het 12 seconden voordat hij weer aangaat en ik verder kan rijden. Geloof me, 12 seconden is best lang, zeker als je midden op straat staat. Gemiddeld zijn er dan drie mensen voorbij gefietst die aan mij vragen: “Gaat het? Lukt het allemaal? Kan ik helpen?” Allemaal heel goed bedoeld.
Ik heb al ernstig vaak aan de rolstoelfabrikant gevraagd of dat aan en uit niet sneller kan. Want na 100 m gehobbel, en zeker 10 mensen die ondertussen al gevraagd hebben: “Gaat het? Lukt het allemaal? Kan ik helpen?”  wordt het een beetje irritant.
Als ik door een menigte moet is het heel erg opletten voor mij. Ik wil een paar flinke ladders in iemands panty of blauwe plekken op de kuiten niet op mijn geweten hebben. Dus ik rij voorzichtig, probeer goed te sturen en geef niet te veel gas. En ja, dat gaat langzaam. Dat kan niet anders in verband met de blauwe plekken en de panty’s. Toch krijg ik dan altijd weer het vragenvuur over mij heen:  “Gaat het? Lukt het allemaal? Kan ik helpen?” Ja, ga alsjeblieft opzij!
En in een menigte zijn mensen heel dichtbij en gaan, hartstikke goed bedoeld (maar zeer ongewenst), aan de rolstoel trekken, duwen, aan mijn apparatuur zitten waardoor de rolstoel onbedienbaar wordt voor mij. Ik kan niet meer sturen, mijn blad zit scheef, en dat soort dingen. Nogmaals, hartstikke goed en lief bedoeld maar zéér ongewenst. En dan sta je helemaal stil in de menigte en krijg je het vragenvuur wederom over je heen. “Gaat het? Lukt het allemaal? Kan ik helpen?”
Leg dan maar eens uit dat iemand verdorie met zijn fikken van die stangen af moet blijven! En hoe leg je uit waar de aan- en uitknop dan goed terug gebogen moet worden zodat ik met uiterste precisie dat ding kan bedienen. Het is allemaal delicaat en kwetsbaar spul en zolang er niemand aankomt, gaat het super.
Het lukt mij dan steeds minder, hoe langer de reis duurt, om vriendelijk te blijven. Het begint met; sorry mag ik er even door? En eindigt met; opzouten trut, anders rij ik je panty aan gort!
Soms probeer ik het met een grapje. Overstekend wild! Pas op, ik ben motorisch nogal gestoord!” Maar dan wordt je niet helemaal serieus genomen.
Maar ja, wat nou als die goed bedoelende mensen, goed bedoelend niets meer zeggen of niet meer reageren en je staat wél echt een keertje in de problemen?
Dus ik probeer het meestal toch maar vriendelijk te houden. Sorry, voor die enkeling die tijdens onze ontmoeting een kapotte panty opgelopen heeft, of blauwe plekken.
Het was goed bedoeld …

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Liefdesverdriet

COMMAP COLUMN – juli 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Pubers hebben is een soort liefdesverdriet.  In het begin als je moeder of vader bent wordt je aanbeden. Alles wat je doet wordt beloond met een lach, een kus of een knuffel. Dat is erg misleidend, vind ik. Want, om terug te komen op het liefdesverdriet, na zo’n 12 jaar ben je ineens merendeel irritant en stom. Je snapt er niks van, je doet niks goed, je wordt genegeerd, je bemoeit je teveel, je “begrijpt het toch niet!” Loslaten noemen ze dat.
In plaats van gezellig samen dingen doen, wordt je achtergelaten in een wolk van parfum of aftershave, gel en haarlak. Vervolgens gaan ze op pad en jij zit thuis af te wachten tot hij of zij terug komt in de complete transformatie van knap stuk tot een zombie van drank, rook en kots.
Gelukkig zie je dat pas  ’s middags rond een uur of vier, als ze naar beneden komen strompelen.

“Nou, nou, nou Mieke, dat is wel heel negatief!”
Klopt, daar ga ik dus ook de fout in.
Ik zit er teveel ‘bovenop’. Pubers hebben ruimte nodig om te leren, zichzelf te ontwikkelen. En dat kunnen ze niet als er iemand ze in de figuurlijke houtgreep heeft. Dan krijg je bovenstaand verzet. Niet dat er geen regels en grenzen moeten zijn. Die zijn absoluut nodig; als sturing. Niet als “wielklem”, maar als richtlijn. Geen kruisverhoor bij thuiskomst maar oprechte interesse. Niks ‘faken’ want dat hebben ze haarscherp door.

Klinkt makkelijk als ik het zo terug lees. Maar ik vind het soms ‘fakking’ moeilijk! Gelukkig durf ik dat dan wel toe te geven, wat mij hopelijk weer een beetje menselijk maakt. Ik zit in de “ouder-puberteit”, ik heb ruimte nodig om te leren en te ontwikkelen. Soms heb je momenten van intense liefde, soms balanceer je op het randje van oorlog. Het is heftig, prachtig eigenlijk om te zien hoe jou kind zich begint te vormen als een eigen persoon, geen kopie van jou. Dat zou ik ook niet willen. Ik weet niet waar deze reis uit gaat komen. Het is “Go with the flow”, een mooi avontuur met geen voorspelbaar einde. Dat zou verschrikkelijk saai zijn, dan liever toch maar een beetje ‘ludde-vu-de’.

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Blazen

 

COMMAP COLUMN – juni 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Het is iedere keer controle weer spannend: hoe gaat het met mijn longen? Door de dwarslaesie mis ik een hele groot stuk van mijn longcapaciteit en sinds de laatste heftige longontsteking ben ik begonnen met longtraining. Dat doe je niet in de sportschool maar thuis, met een speciaal ballonnetje in mijn mond en een zuster. Ik adem diep in, de zuster knijpt in het ballonnetje, en zo stapelen we lucht op in mijn longen. Daardoor wordt de capaciteit groter. Klinkt heel simpel en dat is het ook! Met verbluffend resultaat, want het enige wat in de afgelopen jaren vooruit is gegaan is mijn longcapaciteit. Dit is voor mij een hele grote stap. Minder risico op gekke longtoestanden dat is altijd goed. Plus een betere conditie, zingen zou ook een goede oefening zijn, maar daar zijn mijn buren niet blij mee.

Dus ik zeg: blazen maar! Om in de gaten te houden of het nog steeds goed gaat, moet ik regelmatig op controle bij een specialist. Altijd een hele rit, maar leuk om met goed resultaat naar huis te gaan. De onderzoeken daar vind ik minder prettig. Dat blijft niet bij een beetje blazen. Dat is een complete uitputtingsslag. Het begint in hét kleine kamertje. Het beruchte kleine kamertje waar het eerste onderzoek plaatsvindt. Net iets groter dan een meterkast. Daar mag je wachten en ik zit dan altijd te hopen dat de zuster, die mij al vaker geholpen heeft, lekker op vakantie is. Zij lijkt er namelijk heel veel plezier in te hebben om andere mensen pijn te doen. Ze hebben een beetje bloed nodig om te kijken of het zuurstofgehalte in je bloed goed is. Ik zou zeggen prik maar ergens in mijn arm, dat voel ik toch niet: wie doet me wat! Maar nee, ze moeten bloed uit je oorlelletje prikken! Het meest gevoelige plekje wat ik heb… En het prikje is niet het ergste, om het bloed in een buisje te laten druppelen, knijpen ze dus (extreem hard) in je oor en zo wordt het bloed uit je oorlelletje “gemolken”. Blijkbaar zit dat het dichtst bij je hart en bevat dit het meeste zuurstof. Ik vind het SM praktijken. Om het allemaal een beetje te verdoezelen wordt er een (oor)verdovende crème op je oor gesmeerd. Die helpt voor de prik, niet voor het knijpen. Dan word je alleen gelaten, zodat het in kan werken. En daar zit je dan in het bekende kamertje, te wachten op de gemene zuster, die zo meteen jouw rode oortjes gaan bezorgen. Even voor de duidelijkheid: daar is niks opwindends aan. Een heel ander level van rode oortjes. Ik voel het verdovende zalfje tintelen en denk: schiet maar, op dadelijk is het al uitgewerkt! Maar dat wachten duurt altijd te lang. Tegen die tijd dat ik haar weer aan hoor komen lopen, zit ik weer op volle sterkte qua gevoel.

En dan kan het gemelk beginnen. In mijn beleving knijpt ze bij iedere half jaarlijkse controle harder. Misschien neemt de kracht in haar vingers toe, als je tenslotte de hele dag door zit te melken… Ik hoop maar dat het snel weer voorbij is. Althans dit stukje. Dan komt het volgende onderzoek. Ik moet met een kapje op mijn mond blazen en zuigen en de computer registreert de kracht van mijn longen. Dat wordt een aantal keren herhaald om zo een goede meting te krijgen. Maar er mag geen druk ontsnappen uit het stugge kapje. Dus wordt het door dezelfde zuster zo hard op mijn gezicht gedrukt dat ik niet alleen met een rode oortjes naar huis ga, maar tevens ook met een ronde, rode kring rondom mijn neus en mijn mond. Clown Bassie zou er jaloers op zijn. Het enige positieve aan dit bezoekje zijn altijd de resultaten die je daarna van de dokter te horen krijgt. Tenminste dat ervaar ik nog steeds als positief omdat elk beetje vooruitgang welkom is. Daarom ga ik ieder half jaar braaf terug, stiekem hopend dat de zuster misschien een andere baan heeft gevonden. Iets zonder mensen of dieren, lijkt me het beste.

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Commap-nieuwsbrief en privacywet 2018

Opnieuw aanmelden voor onze nieuwsbrief
U heeft er vast van gehoord: de nieuwe privacywet of AVG. Deze wet heeft per 25 mei 2018 flinke gevolgen voor iedereen die een nieuwsbrief wil versturen. Wij versturen maximaal zes berichten / nieuwsbrieven per jaar met informatie over ons assortiment, workshops, beurzen en acties.

Als u onze nieuwsbrief wilt blijven ontvangen, vul dan de kolom rechts op deze website in om uw aanmelding definitief te maken. Het invullen kost weinig tijd.
Wilt u geen nieuwsbrief meer ontvangen? Dan hoeft u niets te doen.
Uw e-mail adres wordt binnen 10 dagen uit ons nieuwsbriefbestand verwijderd.


 

Workshop: The Grid 2 & 3, 22-06-2018

Workshop Grid 2&3

Op vrijdag 22 juni 2018 wordt de workshop: Werken met de communicatiesoftware “the Grid 2 en 3” georganiseerd bij Commap te Uden.

Communicatie blijft zich steeds ontwikkelen. Niet alleen voor de mensen die nieuwe woorden leren begrijpen en uitspreken, maar ook voor gebruikers van communicatiehulpmiddelen. Om de inzet van een communicatiehulpmiddel te laten slagen, zijn daarom aanpassingen in de communicatiesoftware van groot belang!

Tijdens deze workshop leren logopedisten, begeleiders, familie en andere betrokkenen van gebruikers van een communicatiehulpmiddel (met de software van The Grid 2 en 3) o.a. zelfstandig aanpassingen te doen binnen de software. Ook is het mogelijk om bladen van cliënten aan te maken of aan problemen te werken waar men in de praktijk tegenaan loopt etc.

Kosten: € 99,- incl. btw, koffie/thee, iets lekkers en mogelijkheid tot lunch.  Tijd: 09.00 – 12.30 uur, adres: Burg. Buskensstraat 50 te Uden.

Aanmelden: Stuur een mail met jouw gegevens en het feit dat je wilt deelnemen aan deze workshop via het onderstaande contactformulier. We nemen dan zo snel mogelijk contact met je op.


 

x Shield Logo
This Site Is Protected By
The Shield →