COMMAP COLUMN – mei 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Waar haal jij de inspiratie vandaan voor je columns? Dat vroeg een bekende dorpsgenote toen we op de Koningsdag naar het dorps-zeskamp stonden te kijken. Nou, zei ik: Kijk maar even om je heen, inspiratie genoeg!

Ik kan de binnenpretjes toch echt niet onderdrukken als ik een 40+ dorpsgenoot over een stormbaan heen zie stuiteren. Waarschijnlijk met morgen meer spierpijn dan punten. De bierbuik tactisch weggestopt in een mooi oranje T-shirt. Ik geniet daarvan. Niets mooier dan leedvermaak. Vind je dat niet moeilijk om naar te kijken, al die “sportende” mensen? Nee, ik zit bijna in mijn broek te piesen van het lachen, gelukkig heb je daar incontinentie materiaal voor. Elk nadeel heeft z’n voordeel. Ondertussen wordt de volgende spelronde aangekondigd door de plaatselijke dorpszeveraar. Ik mocht geen namen noemen, het schijnt genetisch bepaald te zijn in deze familie, zeveren, maar het begint als de voornaam van onze koning …

Het bier vloeit rijkelijk en de activiteiten gaan met steeds minder souplesse gepaard. Maar goed dat er ook een beetje jeugd mee doet en met jeugd bedoel ik alles onder de 20. Die kunnen hun gewicht nog dragen als ze aan een kratje bier moeten hangen. Bij de 40-plussers is het omgekeerd: als zij op een kratje bier zitten is het maar de vraag of het kratje bier dat gewicht kan dragen. De oogjes zijn hier en daar klein na de voorafgaande, intensieve Koningsnacht. Een vriendin komt aanlopen alsof ze zojuist door een tractor is aangereden. Dit kan ik natuurlijk niet hardop zeggen. Dat vereist een politiek correcte aanpak. Dus ik houd het op: Leuk T-shirt! De plaatselijke dorpszeveraar kondigt nog een nieuwe ronde aan, terwijl het bij de bar drukker wordt dan op het speelveld. Hopelijk vergeet hij, zeverend en wel, bij zijn volgende bezoek aan het toilet niet zijn microfoon uit te zetten. Ik zie het ineens voor me, en heb alweer binnenpretjes. Voor de buitenwereld misschien te zien als spasme… Aan inspiratie geen gebrek dus. Het zonnetje laat zich nog even zien, het terras zit vol. We hebben het zo slecht nog niet denk ik dan. Met een lekker rosé biertje in mijn kraag en twee mooie, rooie wangetjes hobbel ik weer op huis aan. Volkel bedankt, voor wederom inspiratie voor een nieuwe column!

Mieke van Oss, boek: “Pak me dan…”

 


 

x Shield Logo
This Site Is Protected By
The Shield →