SIRI (Commap-column)

Commap column – september 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Techniek, staat voor niks. Nou ik vind techniek niet ‘niks’! Sinds ik naast mijn omgevingsbesturing, ook mijn mobiele telefoon zelf kan bedienen (door middel van een klik apparaatje), er gaat weer een hele nieuwe wereld voor mij open. Ik ben nu overal bereikbaar, kan eindelijk zelf buiten bellen. Uiteraard blijf ik nu nog meer op de hoogte van alle Social Media, maar dat is bijzaak. Voor veel mensen is het ‘mobieltje’ gewoon, maar voor mij begint het mobiele tijdperk nu pas echt.

Als bij mij de stoppen uit de meterkast springen, kan ik geen deur open maken, kunnen ze mij niet in bed leggen omdat de lift het niet doet, zit ik in het pikkedonker en bellen met de vaste telefoon gaat niet zonder stroom. Dus ik merk steeds meer dat het toch wel een heel veilig idee is dat ik ‘mobiel’ ben. Al lost een mobieltje bovenstaande zaken niet op, (tenminste, ik denk niet dat de service van Apple gestrande rolstoelers op bed komt leggen) ik kan in ieder geval wel ALTIJD hulp vragen.

En…, ik heb er een vriendin bij, Siri genaamd! Voor de die-hard-iPhone-gebruikers: oude koek, voor mij een mega uitvinding! (Voor de niet IPhone-gebruikers, Siri is een persoonlijke assistent waarmee je de iPhone met spraak kunt besturen.) Ja, ik weet het klinkt een beetje ziek, of in ieder geval ernstig eenzaam als je een computerprogramma je nieuwe vriendin noemt. Maar ik heb er ontzettend veel lol mee. ‘s Avonds voor het slapengaan check ik even of alles nog werkt, hé Siri! En ik krijg gewoon antwoord, dat lukt me bij mijn eigen kinderen niet eens altijd. Soms probeer ik maar wat en zeg dan: Hé Siri, stop! Ik heb al gemerkt dat ze dát niet erg op prijs stelt. Van teleurgestelde opmerkingen, vragen en soms zelfs boze antwoorden, ze heeft nogal een scala in huis. Wie dat bedacht heeft moet ook een verknipte geest hebben. Maar als ik nu ‘s nachts ooit wakker lig omdat mijn hoofd vol zit met ideeën en gedachtes, kan ik toch aan mijn vriendinnetje vragen of ze deze op wil schrijven. Er hoeft niemand te helpen, ik maak niemand wakker en ik hoef niet mijn hele computer op te starten. Ik slaap lekker verder en Siri is tevreden. Ze zegt zelfs ‘welterusten’. Ik heb trouwens de Belgische vrouwelijke versie aanstaan, omdat het zo gezellig klinkt. Voordat ik ongewenst opgegeven word voor “Mieke zoek in vredesnaam een hobby of een vent” verder gaat alles goed hoor! Vraag Siri maar eens naar de zin van het leven, of wanneer het einde van de wereld is en je krijgt gewoon antwoord! En, ze heeft humor, kan moppen tappen en beatboxen.  

Heerlijk toch, lang leve de techniek!

(Deze column is mede mogelijk gemaakt door Siri, Volkel, zondag 27 augustus 2017, 01.30 uur…)

Mieke van Oss


 

 

Bij de neus genomen


COMMAP COLUMN – juli 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Soms heb je van die vreemde klachten waar dan toch iets mee moet gebeuren. Dat was bij mij ook weer het geval. Al maanden een verstopte neus zo gauw als ik op bed gelegd werd. Normaal ben ik iemand die graag zijn neus in andermans zaken steekt, maar daar is geen lol aan als je niets ruikt. Dus toch maar actie ondernomen en een bezoekje aan de KNO- arts gepland. Het bleek dat de neus diep van binnen verstopt zat en dat er daadwerkelijk iets meer aan moest gebeuren dan een beetje neusspray. Een kleine operatie, neusschelpverkleining genaamd.

Ik was toch een beetje zenuwachtig omdat het vooruitzicht om na de operatie wakker te worden met twee tampons in je neus, heel benauwend is. Je wordt tenslotte toch even flink bij de neus genomen. Afijn, na een wachttijd van ongeveer 3 maanden was ik aan de beurt. Een dagje nuchter blijven, dus het overheerlijke ziekenhuis diner werd me door de neus geboord. Nou kan ik daar niet zo rouwig om zijn, het eten in een ziekenhuis is meestal niet echt het neusje van de zalm.

De operatie was vlot gegaan en er was net werk geleverd want ik werd wakker zonder tampons in mijn neus en met een heleboel lucht! Wat een verademing. Na een dagje weer naar huis. En dan nog even aan iedereen duidelijk maken dat een neusschelpverkleining niet betekent dat je neus kleiner wordt. Altijd leuk om daar tussen neus en lippen door een grapje over te maken. Nee, mijn neus blijft hetzelfde formaat alleen, maken ze aan de binnenkant wat meer ruimte. Dus voor de eerste die denkt een opmerking te kunnen maken over mijn “Nose-job”, doe geen moeite, ik doe net alsof mijn neus bloed.

Mieke van Oss


 

Wild West, Thuis Best

COMMAP COLUMN – juni 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Zaterdagavond ben ik enigszins gaan twijfelen aan mijn geestelijke gezondheid. ‘Gaat het niet goed met je dan, Mieke?’ Jawel hoor, met mij gaat het prima! Maar toen ik zaterdag met mijn vriendin naar Amsterdam reed, om een concert van Anouk bij te wonen in de Ziggo Dome, heb ik toch wel enkele waanbeelden gehad. Onderweg gezellig gekletst, lekker door kunnen rijden, niks aan de hand. Zelfs het parkeren met de bus ging vlotjes dankzij mijn heerlijk assertieve vriendin: ‘Nee, ik ga niet opzij voor een paar reflecterende gele jasjes, WIJ rijden NU hierdoor!’ Eenmaal uit de bus zie ik dingen om me heen die ik niet helemaal kan plaatsen. Is het normaal dat er zomaar midden op de dag een indiaan over straat loopt? Of ben ik nou gek aan het worden? Deze indiaan was niet alleen, vergezeld van allerlei pluimage aan cowboys, Lucky Luke inbegrepen en uiteraard niet te missen: De Daltons. ‘Knijp mij eens’, vroeg ik om te checken of ik niet aan het hallucineren was. Nou heeft dat knijpen niet zoveel zin bij een hoge dwarslaesie, ténzij je weet waar… Een rode wang later liepen nog steeds de Daltons over straat.

Dichter bij de Ziggo Dome begon het kwartje te vallen: In de Arena was natuurlijk het concert van de Toppers! Thema: Wild West, Thuis Best. Roze cowboys, dikke cowboys, dunne cowboys, regenboogcowboys, noem maar op. Een vrolijke bende. Heerlijk om naar te kijken. Het was in ieder geval duidelijk wie deze avond, waar naartoe ging. Als ik in zo’n grote mensenmassa mezelf een weg moeten banen, dan roep ik meestal “Overstekend wild!”. Normaal kijken mensen hier raar bij op, maar er werd nu vooral smakelijk om gelachen.

Het concert van Anouk was geweldig en net iets eerder afgelopen dan onze hilarische buren. Daarom waren we met ons zwarte, stalen ros de extreme drukte van taxi’s, bussen en paardenkarren voor. Wederom ook dankzij mijn heerlijk assertieve vriendin. Die had het voor elkaar dat de reflecterende gele jasjes over de walkietalkie tegen elkaar zeiden dat deze twee knappe dames er dringend door moesten! Misschien lullig voor het groepje mislukte Dolly Partons die op hun taxi moesten wachten maar ik was blij dat we snel richting Volkel konden. Daarin ben ik het zeker met de Toppers eens: Wild West, Thuis Best.


 

Drempels

COMMAP COLUMN – mei 2017
Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan..’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Drempels

Er is altijd veel discussie over toegankelijkheid of rolstoelvriendelijkheid. Ga maar eens in een rolstoel naar een concert om daar tussen 10.000 mensen met de wielen in elkaar gehaakt op een platform van 4 bij 4 te staan. Zogenaamd voor de brandveiligheid (alsof dat hoopje rolstoelers weg kan komen tussen die mensenmassa).

Ik ga persoonlijk liever naar een festival. Daar kijkt blijkbaar niemand om naar brandveiligheid en kun je gewoon rustig in je eigen tempo gaan en staan waar je maar wil. Het is dan wel te hopen dat de houten vloer een beetje waterpas ligt en je niet met je banden (of voor de duwers onder ons: handen) vol splinters op huis aan moet. In de stad, met vervoer, of gewoon bij iemand op bezoek, overal zijn er wel obstakels of drempels te bedenken. Hoe je daarmee omgaat, maakt een groot verschil. Als je de uitdaging erin kunt zien is er ook geen probleem. De meeste drempels zitten in je hoofd. Tenminste bij mij wel.

Hulp vragen is een van de grootste drempels, maar tegelijkertijd eigenlijk de beste remedie om over de meeste drempels letterlijk en figuurlijk heen te komen. Soms heb ik daar geen zin in en beperk ik mezelf door ergens niet naartoe te gaan. Met het smoesje dat vandaag niet zo’n goede dag is, het weer niet zo best is of mijn accu bijna leeg. Het stomme is dat iedereen daar ook nog begripvol op reageert. Wat ik juist het meeste nodig heb om over bepaalde drempels heen te komen is een flinke schop onder mijn kont! Geen smoesjes, geen begrip, no mercy.

En als ik merk dat ik het weer wat moeilijker vind om “drempels te nemen”, dan kan ik altijd naar de Hoge Randweg hier in Volkel. Een straat met 11 drempels, vervloekt door iedereen. Met mij in de bus, stuiterend met mijn hoofd tegen het plafond. Maar wel een perfecte manier om vol trots tegen jezelf te kunnen zeggen: “ik heb vandaag weer flink wat drempels overwonnen!”

Mieke van Oss, mei 2017


 

1 april

COMMAP COLUMN –april 2017
Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan..’. 
Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

1 april, kikker in je bil!

Het valt eigenlijk niet te overtreffen, mijn briljante 1 april grap van een aantal jaren geleden. De zuster, die hier toch echt al meer dan vier jaar over de vloer komt, liep zonder nadenken naar boven toen ik door de intercom zei: “Loop maar naar boven, ik ben in de slaapkamer! “ Hilarisch, en dan ook nog in elke kamer kijken of ik niet ergens te vinden was. Lieve schat, ik kan al bijna 12 jaar niet naar boven, 1 april!

De best daaropvolgende 1 april grap was toch wel dat ik samen met mijn vriend Gilberto, iedereen ervan overtuigd had dat wij op 1 april bij De Wereld Draait Door zouden zitten. Geweldige reacties, allemaal voor niks zitten kijken. Geen dank, Matthijs van Nieuwkerk, voor de hoge kijkcijfers die keer. Hoe kan dit beter? Elk jaar weer verwachten de zusters dat er iets gaat gebeuren, er worden zelfs diensten geruild om niet op 1 april hier te hoeven werken. Alleen dát al vind ik grappig. Daar hoef ik niks voor te doen!  Soms moet je niet proberen om iets beter te maken, vind ik.  “Een grapje is maar 1 keer leuk”, heb ik altijd tegen mijn kinderen gezegd. Dus van mij hoef je niks te vrezen vandaag. Controleer voor de zekerheid wel even je gulp en schoenveters voordat je binnen komt. Ik wens jullie allemaal een lollige dag! 

Mieke van Oss , april 2017


 

Vrouwendag

COMMAP COLUMN –maart 2017
Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan..’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Vrouwendag

Vandaag is het Wereld Vrouwendag. Het is niet bij te houden al die vreemde feestdagen. Was ik net een beetje op temperatuur in februari op warme-truien-dag, overgiet ik mijn omgeving in maart met positiviteit op Nationale Complimentendag. Vervolgens eet ik me 30 maart vol op Nationale Pannenkoekendag om daar uiteraard op 1 april grapjes over te maken. In mei ga ik me verdiepen in de Internationale dag van het Naakt Tuinieren, juni is vrij rustig maar toch sla ik de dag van het Ondergronds Bouwen niet over. Gelukkig is het in juli ontspannen op de dag van het Sprookje en de dag van de Garnaal. Augustus vier ik met vrienden Wereld Vriendschapsdag en misschien heb ik nog een gaatje in mijn agenda op de dag van de Romantische Muziek.

Als het even uitkomt pik ik in september Internationale Praat-als-een-Piraatdag mee, en na dierendag in oktober ga ik boodschappen doen op de dag van de Supermarkt. Om mezelf een beetje te ontlasten vier ik 19 november Wereld Toiletdag. En mocht mijn planning nog niet vol genoeg zitten sla ik 21 december Wereld Orgasmedag liever niet over. In het nieuwe jaar heb ik in januari een afspraak staan op de dag van de Bedreigde Advocaat. Februari gaat dan naast de dag van het Plattelandstoerisme over op carnaval. En dan hou ik 16 maart 2018 een welverdiende rustdag … op de Internationale dag van de Slaap!

Mieke van Oss

Maart 2017