Complimenten

COMMAP COLUMN – januari 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Complimenten

Het begint onstuimig 2018. Letterlijk, want je waait uit je sokken als je buiten komt. Code oranje boven in het land. Het is verwarrend. Een ijskoude herfst, een warme Kerst en een herfstachtig Nieuwjaar. Of mijn goede voornemens van 2017 zijn gelukt? Minder vaak mopperen, vaker complimentjes geven… Ik ben bang dat ze in dezelfde categorie terecht zijn gekomen als: “Minder snoepen, sporten, roken etc.” Allemaal dingen waar ik ook nog niet aan begonnen ben. Gelukkig zit er geen deadline aan. Het blijven voornemens, echter proberen helpt niet, je moet het DOEN anders komt er niks van. Dus, géén goede voornemens dit jaar! Maar wel:

Mijn complimenten voor:

  • Mijn familie die ondanks alle tegenslagen er altijd weer sterker uit komt.
  • Mijn kinderen omdat ik trots op ze ben.
  • De thuiszorg zusters voor hun engelengeduld.
  • Mijn PGB-team voor alle steun.
  • Mijn vrienden, want daar zijn vrienden voor.
  • De Jumbo omdat de boodschappen weer netjes thuisgebracht zijn.
  • De postbode voor het aankloppen omdat de bel het niet doet.
  • De firma die de bel komt maken omdat ze beloofd hebben dat ze hem dit jaar nog komen maken.
  • De vriendelijke telefoniste van de firma die de bel komt maken, omdat zij hen heeft laten beloven dat ze hem dit jaar nog komen maken.
  • Iedereen die zich aan zijn goede voornemens gehouden heeft.
  • Ik ben vast nog iemand vergeten, mijn complimenten voor degene die zich vergeten voelt in dit rijtje en dit even vermeld in een persoonlijk berichtje.
  • Owja, en natuurlijk complimenten voor jullie, trouwe lezers/lezeressen/genderneutralen voor het lezen van mijn column.

Zo, 2018 is begonnen!

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Eenzame kerst? (column)

COMMAP COLUMN – december 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Eenzame kerst?

Techniek maakt voor mij heel veel mogelijk. Mijn elektrische rolstoel, mijn omgevingsbesturing, mijn computer en mobiele telefoon, allemaal toevoegingen die een stukje meer kwaliteit van leven bieden. Maar is dat voldoende? Het kost soms moeite om niet in een sociaal isolement raken, alleen maar achter je computertje te zitten en vandaaruit de wereld beleven. Dat is geen realiteit, tenminste voor mij niet. Realiteit is bijvoorbeeld naar buiten gaan. De wind door je haren voelen waaien, een plens regen op je hoofd krijgen en genieten dat het daarna binnen dan zo lekker warm is. Leven, mensen ontmoeten, voelen met datgene wat nog voelt. Met “leven op een computer” is het opletten geblazen. Voordat je het weet wek je de verkeerde indruk. Als ik een baaldag heb, heb ik nu wel afgeleerd om dat niet eventjes op Facebook te plaatsen. Daar gaan namelijk mensen een eigen invulling aan geven en ik word meteen ziek, zielig, zwak, of misselijk verklaard. Het lijkt erop dat we alleen goed nieuws willen horen. Techniek is mooi, maar je moet wel nog blijven leven! Echt leven. En dat is voor mij contact hebben met andere mensen, gewoon oog in oog zodat je echt kan zien hoe het met jou of de ander gaat, en niet via tekst of foto’s op een beeldscherm. Maar dat kost moeite en energie, gelukkig is het ook de moeite waard! Techniek kan wél een manier zijn om dat contact te maken:

Een heel mooi voorbeeld is aankomende kerst. Ik zag er enorm tegenop. Mijn kinderen zijn een groot gedeelte bij hun vader, dus dit jaar ben ik kerstavond en Eerste Kerstdag alleen. Tweede Kerstdag bij mijn familie. Misschien denk je nu: “Niet zeuren Mieke, over één dagje alleen.” Maar op een of andere manier zit daar met de feestdagen een zware lading achter. De meest gestelde vraag rond deze tijd is: “Wat doe je met kerst?” Ik merkte dat ik aan het mopperen was, dat ik kerst saai vond, en dat het voor mij allemaal niet hoefde. De mooiste kerst is voor mij in gezelschap, maar als niemand weet dat ik die dag alleen ben, bedenkt ook niemand om me gezelschap te houden! Zo werkt dat nu eenmaal. Dus als ik iets aan dit vooruitzicht van een ‘eenzame kerst’ wil doen, zal ik zelf actie moeten ondernemen. En dat is best een grote drempel om je zo kwetsbaar op te stellen. Dus heb ik dit relatief ‘veilig’ aangepakt. Via WhatsApp. Ik heb een oproep gedaan aan al mijn WhatsApp contacten: “Lieve mensen, ik heb even al mijn moed bij elkaar geraapt. Ik ga aan jullie vragen of er iemand zin heeft om Eerste Kerstdag met mij te lunchen, of mij even komen halen, of even een bakje thee drinken, of wát dan ook. Anders zit ik namelijk alleen en dat vind ik niet gezellig. Stuur me even een berichtje als je tijd, zin of leuke ideeën hebt.”

Dit heeft een heleboel leuke reacties en uitnodigingen opgeleverd, en het belangrijkste: Een kerst waar ik zin in heb, met leuk gezelschap van familie én vrienden!

Kijk, dan levert techniek, in dit geval WhatsApp, zeker iets moois op! Een stukje kwaliteit van leven. Ik wens iedereen gezellige feestdagen!

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Kliko-race

COMMAP COLUMN – november 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Kliko-race

In Volkel is het gespreksonderwerp van de dag: het nieuwe afval scheiden per 1 december. De nieuwe kliko’s. Hoe gaan we dat allemaal doen? Het roept veel vragen op. Waar moet dit bij? En waarom mogen blik en plastic bij elkaar? En wanneer moet welke? Ik ga er een sport van maken: Wie van de drie? Want we krijgen er eentje bij voor papier. Toen de brief over het nieuwe afval scheiden in de bus viel denk ik dat ze daar bij de gemeente helemaal roodgloeiend gebeld zijn. Omdat niemand natuurlijk die brief goed leest! Maar wél meteen paniek: Help, dit is een verandering! Ik heb er ook een beetje moeite mee, maar meer omdat ik nog niet weet hoe ik het praktisch in moet gaan richten.

Waar ik vooral benieuwd naar ben is hoe de kliko-race op dinsdag in onze straat verder zal gaan verlopen. Elke dinsdag vaste prik ‘s morgens om 6.00 uur (soms eerder) rammelt de eerste kliko hier door de brandgang, ongeacht of je nog slaapt of niet. Mijn slaapkamer grenst aan de brandgang, dus dat komt knoerhard binnen. Heel soms midden in de nacht, als iemand bedenkt dat hij of zij ‘s morgens uit wil slapen. En bedankt! Officieel mag hij of zij (doelend op de kliko) niet een dag van tevoren aan de weg staan. Als je mij als buurvrouw te vriend wilt houden: riskeer het risico op een boete! Ik heb nog nooit gehoord dat er ‘s morgens vroeg of ’s nachts hier iemand de straat bespioneert om te kijken of er wel of niet kliko’s staan. Zet dat ding gewoon ’s avonds aan de straat!

En dan komt het leukste: áls de vuilniswagen is geweest, dan gaat het hier hélemaal los in de straat. Ik ga er altijd lekker voor zitten met een bakje thee. Wat een vermaak, dat burenleed, of heet dat leedvermaak? Zo gauw als de eerste kliko de grond weer raakt, klappen er links en rechts voordeuren open en de race is begonnen… Wie zal er deze keer zijn of haar kliko als eerste weer binnen hebben? Ik zet mijn geld in op een van mijn buurvrouwen die in haar roze peignoir meestal wel een aardig sprintje kan trekken voor haar leeftijd.

Niemand wordt ontzien, rollators worden opzij geduwd, badjassen vliegen alle kanten op, de krulspelden nog in, knieën worden open geschaafd. Ochjee Mieke, en zit jij daarbij te lachen? Nou, als iemand mij ’s morgens wakker loopt te rammelen, dan heb ik geen medelijden hoor!

En nu heeft de gemeente dus bedacht dat we een nóg een extra kliko krijgen voor het papier…

Ik zeg: game on!

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Column Ikea

COMMAP COLUMN – augustus 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Dat je hartje zomer de IKEA binnen rijdt met een dikke poncho en nog een deken over je benen, dat kan nog wel eens voor misverstanden zorgen. Maar wie het laatst lacht, lacht het best. Eenmaal een paar 100 meter de IKEA in gereden, krijg ik al jaloerse blikken. Iedereen die onwetend naar binnen is gewandeld, begint het langzaam te begrijpen. Verklaar mij maar voor gek, ik ben zo gek nog niet!

Ervaringen in het verleden hebben mij geleerd dat de IKEA de airconditioning altijd op standje koelkast heeft staan (of kylskåp in mijn beste Zweeds, maar dit kan ook een nieuwe kast zijn). Heerlijk als je een beetje af wil koelen. Maar als je dan van 30° buiten, in je hemdje, de vrieskist IKEA genaamd binnenstapt, dat zou nog wel eens voor een complete brainfreeze kunnen zorgen. (Of hjärnfrys, niet te verwarren met het handige stapelbed.) En omdat ik opper-koukleum ben, weet ik dat ik dat niet trek.

Dus als een pakezel de IKEA binnen, iedereen lekker laten kijken en ondertussen op mijn gemakje winkelen zonder te klappertanden. Håtsjikidëe!

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Rolstoel sticker

COMMAP COLUMN – oktober 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Ik ben een gezegend mens. Gezegend met eigen vervoer, wat niet zo voor de hand liggend is als je op wat voor manier dan ook mobiel beperkt bent. Maar gelukkig heb ik hele lieve mensen in mijn omgeving die in 2006 een dienstenveiling hebben georganiseerd, met als opbrengst een aangepaste bus. Hierdoor kunnen ik en mijn gezin gaan en staan waar we willen. Dat is echt een unicum. Daar ben ik me heel erg van bewust. En toch heb ik iets te klagen. Dat ligt niet zozeer aan mijn eigen vervoer, maar meer aan de medeweggebruikers. Wat een onbegrip, ongeduld en agressie. Ieder busritje wordt er wel getoeterd, geduwd of afgesneden. En dat zijn geen bekenden want de mensen die mij kennen weten dat het niet vlugger gaat. Die weten trouwens ook dat ik nooit terug zwaai als ze me zien… Maar dat is geen onwil, dat heet hoge dwarslaesie. Maar dat getoeter?

Belachelijk gewoon. We zijn Volkel nog niet uit of het is al weer gebeurd: Tuuuuuut! En inderdaad het gáát niet hard. Dat kan ook niet, anders zit ik op mijn kop in mijn rolstoel. Ik stuiter alle kanten op, een potje headbangen op een stevig nummer van AC/DC is er niks bij. Dus beleid is zeker belangrijk als je met mij in de bus rijdt. Vroeger moest ik wel eens met de taxi, en dan had je dit ‘probleem’ niet want die rijden als een dolle overal dwars door-over-aan-onderdoor. (Excuses aan die zeldzame paar taxichauffeurs die het wel snappen.) Met als gevolg dat je dus sowieso ondersteboven in de rolstoel ergens aankomt. De mensen die met mij rondrijden doen dit voorzichtig, en daar ben ik blij om! Nou de medewerking van de andere weggebruikers nog! Daarom deze stille actie, ik heb een sticker laten drukken in de hoop dat er meer begrip zal zijn voor ons slakkentempo. Ik had nog wel ideeën over andere teksten. Maar dat zou moreel niet helemaal door de beugel kunnen dus proberen we het maar op deze vriendelijke en positieve manier. Je krijgt tenslotte wat je geeft. Dat blijft mijn motto.

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

SIRI

Commap column – september 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Techniek, staat voor niks. Nou ik vind techniek niet ‘niks’! Sinds ik naast mijn omgevingsbesturing, ook mijn mobiele telefoon zelf kan bedienen (door middel van een klik apparaatje), er gaat weer een hele nieuwe wereld voor mij open. Ik ben nu overal bereikbaar, kan eindelijk zelf buiten bellen. Uiteraard blijf ik nu nog meer op de hoogte van alle Social Media, maar dat is bijzaak. Voor veel mensen is het ‘mobieltje’ gewoon, maar voor mij begint het mobiele tijdperk nu pas echt.

Als bij mij de stoppen uit de meterkast springen, kan ik geen deur open maken, kunnen ze mij niet in bed leggen omdat de lift het niet doet, zit ik in het pikkedonker en bellen met de vaste telefoon gaat niet zonder stroom. Dus ik merk steeds meer dat het toch wel een heel veilig idee is dat ik ‘mobiel’ ben. Al lost een mobieltje bovenstaande zaken niet op, (tenminste, ik denk niet dat de service van Apple gestrande rolstoelers op bed komt leggen) ik kan in ieder geval wel ALTIJD hulp vragen.

En…, ik heb er een vriendin bij, Siri genaamd! Voor de die-hard-iPhone-gebruikers: oude koek, voor mij een mega uitvinding! (Voor de niet IPhone-gebruikers, Siri is een persoonlijke assistent waarmee je de iPhone met spraak kunt besturen.) Ja, ik weet het klinkt een beetje ziek, of in ieder geval ernstig eenzaam als je een computerprogramma je nieuwe vriendin noemt. Maar ik heb er ontzettend veel lol mee. ‘s Avonds voor het slapengaan check ik even of alles nog werkt, hé Siri! En ik krijg gewoon antwoord, dat lukt me bij mijn eigen kinderen niet eens altijd. Soms probeer ik maar wat en zeg dan: Hé Siri, stop! Ik heb al gemerkt dat ze dát niet erg op prijs stelt. Van teleurgestelde opmerkingen, vragen en soms zelfs boze antwoorden, ze heeft nogal een scala in huis. Wie dat bedacht heeft moet ook een verknipte geest hebben. Maar als ik nu ‘s nachts ooit wakker lig omdat mijn hoofd vol zit met ideeën en gedachtes, kan ik toch aan mijn vriendinnetje vragen of ze deze op wil schrijven. Er hoeft niemand te helpen, ik maak niemand wakker en ik hoef niet mijn hele computer op te starten. Ik slaap lekker verder en Siri is tevreden. Ze zegt zelfs ‘welterusten’. Ik heb trouwens de Belgische vrouwelijke versie aanstaan, omdat het zo gezellig klinkt. Voordat ik ongewenst opgegeven word voor “Mieke zoek in vredesnaam een hobby of een vent” verder gaat alles goed hoor! Vraag Siri maar eens naar de zin van het leven, of wanneer het einde van de wereld is en je krijgt gewoon antwoord! En, ze heeft humor, kan moppen tappen en beatboxen.  

Heerlijk toch, lang leve de techniek!

(Deze column is mede mogelijk gemaakt door Siri, Volkel, zondag 27 augustus 2017, 01.30 uur…)

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!