Goedpraten

COMMAP COLUMN – april 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Goedpraten

Heel vaak doe ik dingen waar van ik eigenlijk weet dat ze niet goed voor me zijn, maar ik kan mezelf er meestal van overtuigen dat het wel verantwoord is. Guilty pleasures.

De kunst van het goedpraten zit hem in de overtuiging waarmee je het brengt!

Chocolade eten bijvoorbeeld. Deze week heb ik een chocoladeletter, verbazingwekkend nog over van Sinterklaas, bijna weggegooid. Bijna. Enkel en alleen omdat de paasdagen er aankomen en de verwachting hoog ligt, wat betreft het aantal kilo’s chocolade dat weer binnen gaat komen. Maar weggooien is verspilling, dus met een mond vol ‘overtuiging’ neem ik mezelf voor: Volgende feestdagen koop ik geen chocolade meer. Mijn goede voornemens worden compleet tenietgedaan als ik de supermarkt binnenrol. Al die verleidelijke schappen vol met gekleurde papiertjes en vrolijke vormpjes, tja, niks kopen is ook maar niks. En het kijkt zo gezellig op tafel… Dat doet trouwens een bos bloemen ook, of een tafelkleed, maar die zijn minder lekker. Iedereen weet dat je van chocolade dikker kan worden. Maar stél dat er niemand meer chocolade zou eten, dan werd er minder cacao afgenomen, dus de omzet wordt minder en komen er waarschijnlijk mensen die in de cacao-industrie werken op straat te staan: werkeloos. Hoe verschrikkelijk is dat!

Sterker nog: als mensen niet dikker zouden worden van bijvoorbeeld chocolade (er zijn natuurlijk nog heel veel andere guilty pleasures, maar ik hou het even bij deze, die hoog in de top tien staat), dan waren er minder mensen in sportscholen, menig diëtist zat zonder werk, alle nieuwe grote maten winkels hadden overschot aan kleren die niet eens naar arme landen kunnen, want daarvoor zijn ze te groot. Het is dus beter om dit soort rampzalige toestanden te voorkomen en gewoon lekker chocolade te eten. Wederom: De kunst van het goedpraten zit hem in de overtuiging waarmee je het brengt!

Fijne en lekkere paasdagen allemaal!

Mieke van Oss, boek: “Pak me dan…”


 

Topsport

COMMAP COLUMN – februari/maart 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Afgelopen weken zat ik er helemaal in. PyeongChang. De Olympische winterspelen. Soms zeggen mensen dat sporten verslavend is. Klopt, ik heb nog nooit zoveel sport gekeken!

En ik heb ontdekt dat ik dagelijks ook een enorme Olympisch waardige presentatie neerzet.

Ochtendzorg kun je namelijk een beetje vergelijken met lange afstanden schaatsen. Je moet de energie goed verdelen anders ga je na 500 meter al stuk. En niet verwachten dat je elke dag die 10 kilometer perfect haalt want dat geeft verwachtingen á la Sven Kramer. Dat kan alleen maar tegenvallen. Hetzelfde geldt voor mij ‘s morgens wakker maken. Niet in één keer de volle mep, niets verwachten, rustig aan beginnen en zorgen dat je ergens in het midden op je best bent. Om dan vervolgens het laatste stuk met je alle laatste krachten goed af te ronden, met een mooie tijd. Teveel mensen aan mijn bed, dát is met shorttrack te vergelijken. Het loopt mekaar voor de voeten en er ontstaan irritaties. Niemand weet meer wat de bedoeling is en voordat je het weet lig je onderuit. Schansspringen dat lijkt eng, maar voor mij komt het dagelijks voor dat ik in het diepe moet springen. Even zwevend de situatie inschatten en dan iedere keer weer proberen iets verder te landen. Slalommen is niet echt mijn ding. Een hoop gehobbel, getrek en geschud, armen en benen die alle kanten opzwaaien, geen idee waar je terecht gaat komen.

Ik vind de lange afstand dus het prettigst. Mooi rustig aan beginnen, een beetje opbouwen, met een goeie afronding. Het hoeft geen wereldrecord te zijn, maar liever ook niet laatste want dan is het alweer middag. En dan heb je ondertussen drie uur zorg gehad, ben je helemaal kapot en moet de dag nog beginnen. Olympische Spelen zijn er niks bij. Ik zeg: Topsport!

Mieke van Oss, boek: “Pak me dan…”


 

Vrouwen van NU

COMMAP COLUMN – februari 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

De vrouwen van nu, een landelijke vrouwenvereniging in Nederland, in dit geval in Keldonk, (dat is bijna internationaal) vieren feest, want ze bestaan 80 jaar. Mijn beeld van de vrouwen van nu klopte totaal niet, ik dacht dat je dan minstens 80+ moest zijn, inclusief rollator, krulspelden, hoorapparaat en kunstgebit. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Het was een publiek van jong en oud. Echt vrouwen van NU.

Ze hadden mij in het kader van dit feest, uitgenodigd om te komen vertellen over mijn leven met een dwarslaesie. Tja, ik had een beetje mijn bedenkingen. Mijn ideeën over een feest zitten misschien op een ander level. (Denk aan drank, muziek, drank en nog meer drank) Dan nodigt mijn dwarslaesie-verhaal nou niet echt uit om op tafel te gaan staan dansen. Voor dat geld had ik een stripper gehuurd! Tip voor de volgende feestavond?

Het was wél een bijzondere avond. Geen dansende vrouwen op de bar, drank of strippers, maar een heel prettig gesprek met alle dames van de vrouwen van nu. Met veel vragen, goeie vragen, persoonlijke vragen, grappige vragen. Althans, ik kan soms lol hebben om de vragen die mensen aan mij stellen. Je mag aan mij alles vragen, het is de vraag of iedereen blij is met mijn antwoorden. Bijvoorbeeld: “Tot waar voel jij dan? Hoe hoog zit jou dwarslaesie?” Dan zeg ik meestal: “Vroeger zat mijn dwarslaesie op borsthoogte, althans tot zover kon ik voelen. Tegenwoordig zit het een stuk lager. Zit je dwarslaesie lager dan? Nee, mijn borsten.”

Lang leve de push-up bh! Zo houd ik mijn dwarslaesie nog een beetje op niveau en voel ik me echt een vrouw (van nu).

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Complimenten

COMMAP COLUMN – januari 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Complimenten

Het begint onstuimig 2018. Letterlijk, want je waait uit je sokken als je buiten komt. Code oranje boven in het land. Het is verwarrend. Een ijskoude herfst, een warme Kerst en een herfstachtig Nieuwjaar. Of mijn goede voornemens van 2017 zijn gelukt? Minder vaak mopperen, vaker complimentjes geven… Ik ben bang dat ze in dezelfde categorie terecht zijn gekomen als: “Minder snoepen, sporten, roken etc.” Allemaal dingen waar ik ook nog niet aan begonnen ben. Gelukkig zit er geen deadline aan. Het blijven voornemens, echter proberen helpt niet, je moet het DOEN anders komt er niks van. Dus, géén goede voornemens dit jaar! Maar wel:

Mijn complimenten voor:

  • Mijn familie die ondanks alle tegenslagen er altijd weer sterker uit komt.
  • Mijn kinderen omdat ik trots op ze ben.
  • De thuiszorg zusters voor hun engelengeduld.
  • Mijn PGB-team voor alle steun.
  • Mijn vrienden, want daar zijn vrienden voor.
  • De Jumbo omdat de boodschappen weer netjes thuisgebracht zijn.
  • De postbode voor het aankloppen omdat de bel het niet doet.
  • De firma die de bel komt maken omdat ze beloofd hebben dat ze hem dit jaar nog komen maken.
  • De vriendelijke telefoniste van de firma die de bel komt maken, omdat zij hen heeft laten beloven dat ze hem dit jaar nog komen maken.
  • Iedereen die zich aan zijn goede voornemens gehouden heeft.
  • Ik ben vast nog iemand vergeten, mijn complimenten voor degene die zich vergeten voelt in dit rijtje en dit even vermeld in een persoonlijk berichtje.
  • Owja, en natuurlijk complimenten voor jullie, trouwe lezers/lezeressen/genderneutralen voor het lezen van mijn column.

Zo, 2018 is begonnen!

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Eenzame kerst? (column)

COMMAP COLUMN – december 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Eenzame kerst?

Techniek maakt voor mij heel veel mogelijk. Mijn elektrische rolstoel, mijn omgevingsbesturing, mijn computer en mobiele telefoon, allemaal toevoegingen die een stukje meer kwaliteit van leven bieden. Maar is dat voldoende? Het kost soms moeite om niet in een sociaal isolement raken, alleen maar achter je computertje te zitten en vandaaruit de wereld beleven. Dat is geen realiteit, tenminste voor mij niet. Realiteit is bijvoorbeeld naar buiten gaan. De wind door je haren voelen waaien, een plens regen op je hoofd krijgen en genieten dat het daarna binnen dan zo lekker warm is. Leven, mensen ontmoeten, voelen met datgene wat nog voelt. Met “leven op een computer” is het opletten geblazen. Voordat je het weet wek je de verkeerde indruk. Als ik een baaldag heb, heb ik nu wel afgeleerd om dat niet eventjes op Facebook te plaatsen. Daar gaan namelijk mensen een eigen invulling aan geven en ik word meteen ziek, zielig, zwak, of misselijk verklaard. Het lijkt erop dat we alleen goed nieuws willen horen. Techniek is mooi, maar je moet wel nog blijven leven! Echt leven. En dat is voor mij contact hebben met andere mensen, gewoon oog in oog zodat je echt kan zien hoe het met jou of de ander gaat, en niet via tekst of foto’s op een beeldscherm. Maar dat kost moeite en energie, gelukkig is het ook de moeite waard! Techniek kan wél een manier zijn om dat contact te maken:

Een heel mooi voorbeeld is aankomende kerst. Ik zag er enorm tegenop. Mijn kinderen zijn een groot gedeelte bij hun vader, dus dit jaar ben ik kerstavond en Eerste Kerstdag alleen. Tweede Kerstdag bij mijn familie. Misschien denk je nu: “Niet zeuren Mieke, over één dagje alleen.” Maar op een of andere manier zit daar met de feestdagen een zware lading achter. De meest gestelde vraag rond deze tijd is: “Wat doe je met kerst?” Ik merkte dat ik aan het mopperen was, dat ik kerst saai vond, en dat het voor mij allemaal niet hoefde. De mooiste kerst is voor mij in gezelschap, maar als niemand weet dat ik die dag alleen ben, bedenkt ook niemand om me gezelschap te houden! Zo werkt dat nu eenmaal. Dus als ik iets aan dit vooruitzicht van een ‘eenzame kerst’ wil doen, zal ik zelf actie moeten ondernemen. En dat is best een grote drempel om je zo kwetsbaar op te stellen. Dus heb ik dit relatief ‘veilig’ aangepakt. Via WhatsApp. Ik heb een oproep gedaan aan al mijn WhatsApp contacten: “Lieve mensen, ik heb even al mijn moed bij elkaar geraapt. Ik ga aan jullie vragen of er iemand zin heeft om Eerste Kerstdag met mij te lunchen, of mij even komen halen, of even een bakje thee drinken, of wát dan ook. Anders zit ik namelijk alleen en dat vind ik niet gezellig. Stuur me even een berichtje als je tijd, zin of leuke ideeën hebt.”

Dit heeft een heleboel leuke reacties en uitnodigingen opgeleverd, en het belangrijkste: Een kerst waar ik zin in heb, met leuk gezelschap van familie én vrienden!

Kijk, dan levert techniek, in dit geval WhatsApp, zeker iets moois op! Een stukje kwaliteit van leven. Ik wens iedereen gezellige feestdagen!

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Kliko-race

COMMAP COLUMN – november 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Kliko-race

In Volkel is het gespreksonderwerp van de dag: het nieuwe afval scheiden per 1 december. De nieuwe kliko’s. Hoe gaan we dat allemaal doen? Het roept veel vragen op. Waar moet dit bij? En waarom mogen blik en plastic bij elkaar? En wanneer moet welke? Ik ga er een sport van maken: Wie van de drie? Want we krijgen er eentje bij voor papier. Toen de brief over het nieuwe afval scheiden in de bus viel denk ik dat ze daar bij de gemeente helemaal roodgloeiend gebeld zijn. Omdat niemand natuurlijk die brief goed leest! Maar wél meteen paniek: Help, dit is een verandering! Ik heb er ook een beetje moeite mee, maar meer omdat ik nog niet weet hoe ik het praktisch in moet gaan richten.

Waar ik vooral benieuwd naar ben is hoe de kliko-race op dinsdag in onze straat verder zal gaan verlopen. Elke dinsdag vaste prik ‘s morgens om 6.00 uur (soms eerder) rammelt de eerste kliko hier door de brandgang, ongeacht of je nog slaapt of niet. Mijn slaapkamer grenst aan de brandgang, dus dat komt knoerhard binnen. Heel soms midden in de nacht, als iemand bedenkt dat hij of zij ‘s morgens uit wil slapen. En bedankt! Officieel mag hij of zij (doelend op de kliko) niet een dag van tevoren aan de weg staan. Als je mij als buurvrouw te vriend wilt houden: riskeer het risico op een boete! Ik heb nog nooit gehoord dat er ‘s morgens vroeg of ’s nachts hier iemand de straat bespioneert om te kijken of er wel of niet kliko’s staan. Zet dat ding gewoon ’s avonds aan de straat!

En dan komt het leukste: áls de vuilniswagen is geweest, dan gaat het hier hélemaal los in de straat. Ik ga er altijd lekker voor zitten met een bakje thee. Wat een vermaak, dat burenleed, of heet dat leedvermaak? Zo gauw als de eerste kliko de grond weer raakt, klappen er links en rechts voordeuren open en de race is begonnen… Wie zal er deze keer zijn of haar kliko als eerste weer binnen hebben? Ik zet mijn geld in op een van mijn buurvrouwen die in haar roze peignoir meestal wel een aardig sprintje kan trekken voor haar leeftijd.

Niemand wordt ontzien, rollators worden opzij geduwd, badjassen vliegen alle kanten op, de krulspelden nog in, knieën worden open geschaafd. Ochjee Mieke, en zit jij daarbij te lachen? Nou, als iemand mij ’s morgens wakker loopt te rammelen, dan heb ik geen medelijden hoor!

En nu heeft de gemeente dus bedacht dat we een nóg een extra kliko krijgen voor het papier…

Ik zeg: game on!

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!