Blazen

 

COMMAP COLUMN – juni 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Het is iedere keer controle weer spannend: hoe gaat het met mijn longen? Door de dwarslaesie mis ik een hele groot stuk van mijn longcapaciteit en sinds de laatste heftige longontsteking ben ik begonnen met longtraining. Dat doe je niet in de sportschool maar thuis, met een speciaal ballonnetje in mijn mond en een zuster. Ik adem diep in, de zuster knijpt in het ballonnetje, en zo stapelen we lucht op in mijn longen. Daardoor wordt de capaciteit groter. Klinkt heel simpel en dat is het ook! Met verbluffend resultaat, want het enige wat in de afgelopen jaren vooruit is gegaan is mijn longcapaciteit. Dit is voor mij een hele grote stap. Minder risico op gekke longtoestanden dat is altijd goed. Plus een betere conditie, zingen zou ook een goede oefening zijn, maar daar zijn mijn buren niet blij mee.

Dus ik zeg: blazen maar! Om in de gaten te houden of het nog steeds goed gaat, moet ik regelmatig op controle bij een specialist. Altijd een hele rit, maar leuk om met goed resultaat naar huis te gaan. De onderzoeken daar vind ik minder prettig. Dat blijft niet bij een beetje blazen. Dat is een complete uitputtingsslag. Het begint in hét kleine kamertje. Het beruchte kleine kamertje waar het eerste onderzoek plaatsvindt. Net iets groter dan een meterkast. Daar mag je wachten en ik zit dan altijd te hopen dat de zuster, die mij al vaker geholpen heeft, lekker op vakantie is. Zij lijkt er namelijk heel veel plezier in te hebben om andere mensen pijn te doen. Ze hebben een beetje bloed nodig om te kijken of het zuurstofgehalte in je bloed goed is. Ik zou zeggen prik maar ergens in mijn arm, dat voel ik toch niet: wie doet me wat! Maar nee, ze moeten bloed uit je oorlelletje prikken! Het meest gevoelige plekje wat ik heb… En het prikje is niet het ergste, om het bloed in een buisje te laten druppelen, knijpen ze dus (extreem hard) in je oor en zo wordt het bloed uit je oorlelletje “gemolken”. Blijkbaar zit dat het dichtst bij je hart en bevat dit het meeste zuurstof. Ik vind het SM praktijken. Om het allemaal een beetje te verdoezelen wordt er een (oor)verdovende crème op je oor gesmeerd. Die helpt voor de prik, niet voor het knijpen. Dan word je alleen gelaten, zodat het in kan werken. En daar zit je dan in het bekende kamertje, te wachten op de gemene zuster, die zo meteen jouw rode oortjes gaan bezorgen. Even voor de duidelijkheid: daar is niks opwindends aan. Een heel ander level van rode oortjes. Ik voel het verdovende zalfje tintelen en denk: schiet maar, op dadelijk is het al uitgewerkt! Maar dat wachten duurt altijd te lang. Tegen die tijd dat ik haar weer aan hoor komen lopen, zit ik weer op volle sterkte qua gevoel.

En dan kan het gemelk beginnen. In mijn beleving knijpt ze bij iedere half jaarlijkse controle harder. Misschien neemt de kracht in haar vingers toe, als je tenslotte de hele dag door zit te melken… Ik hoop maar dat het snel weer voorbij is. Althans dit stukje. Dan komt het volgende onderzoek. Ik moet met een kapje op mijn mond blazen en zuigen en de computer registreert de kracht van mijn longen. Dat wordt een aantal keren herhaald om zo een goede meting te krijgen. Maar er mag geen druk ontsnappen uit het stugge kapje. Dus wordt het door dezelfde zuster zo hard op mijn gezicht gedrukt dat ik niet alleen met een rode oortjes naar huis ga, maar tevens ook met een ronde, rode kring rondom mijn neus en mijn mond. Clown Bassie zou er jaloers op zijn. Het enige positieve aan dit bezoekje zijn altijd de resultaten die je daarna van de dokter te horen krijgt. Tenminste dat ervaar ik nog steeds als positief omdat elk beetje vooruitgang welkom is. Daarom ga ik ieder half jaar braaf terug, stiekem hopend dat de zuster misschien een andere baan heeft gevonden. Iets zonder mensen of dieren, lijkt me het beste.

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Inspiratie

 

COMMAP COLUMN – mei 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Waar haal jij de inspiratie vandaan voor je columns? Dat vroeg een bekende dorpsgenote toen we op de Koningsdag naar het dorps-zeskamp stonden te kijken. Nou, zei ik: Kijk maar even om je heen, inspiratie genoeg!

Ik kan de binnenpretjes toch echt niet onderdrukken als ik een 40+ dorpsgenoot over een stormbaan heen zie stuiteren. Waarschijnlijk met morgen meer spierpijn dan punten. De bierbuik tactisch weggestopt in een mooi oranje T-shirt. Ik geniet daarvan. Niets mooier dan leedvermaak. Vind je dat niet moeilijk om naar te kijken, al die “sportende” mensen? Nee, ik zit bijna in mijn broek te piesen van het lachen, gelukkig heb je daar incontinentie materiaal voor. Elk nadeel heeft z’n voordeel. Ondertussen wordt de volgende spelronde aangekondigd door de plaatselijke dorpszeveraar. Ik mocht geen namen noemen, het schijnt genetisch bepaald te zijn in deze familie, zeveren, maar het begint als de voornaam van onze koning …

Het bier vloeit rijkelijk en de activiteiten gaan met steeds minder souplesse gepaard. Maar goed dat er ook een beetje jeugd mee doet en met jeugd bedoel ik alles onder de 20. Die kunnen hun gewicht nog dragen als ze aan een kratje bier moeten hangen. Bij de 40-plussers is het omgekeerd: als zij op een kratje bier zitten is het maar de vraag of het kratje bier dat gewicht kan dragen. De oogjes zijn hier en daar klein na de voorafgaande, intensieve Koningsnacht. Een vriendin komt aanlopen alsof ze zojuist door een tractor is aangereden. Dit kan ik natuurlijk niet hardop zeggen. Dat vereist een politiek correcte aanpak. Dus ik houd het op: Leuk T-shirt! De plaatselijke dorpszeveraar kondigt nog een nieuwe ronde aan, terwijl het bij de bar drukker wordt dan op het speelveld. Hopelijk vergeet hij, zeverend en wel, bij zijn volgende bezoek aan het toilet niet zijn microfoon uit te zetten. Ik zie het ineens voor me, en heb alweer binnenpretjes. Voor de buitenwereld misschien te zien als spasme… Aan inspiratie geen gebrek dus. Het zonnetje laat zich nog even zien, het terras zit vol. We hebben het zo slecht nog niet denk ik dan. Met een lekker rosé biertje in mijn kraag en twee mooie, rooie wangetjes hobbel ik weer op huis aan. Volkel bedankt, voor wederom inspiratie voor een nieuwe column!

Mieke van Oss, boek: “Pak me dan…”

 


 

Goedpraten

COMMAP COLUMN – april 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Goedpraten

Heel vaak doe ik dingen waar van ik eigenlijk weet dat ze niet goed voor me zijn, maar ik kan mezelf er meestal van overtuigen dat het wel verantwoord is. Guilty pleasures.

De kunst van het goedpraten zit hem in de overtuiging waarmee je het brengt!

Chocolade eten bijvoorbeeld. Deze week heb ik een chocoladeletter, verbazingwekkend nog over van Sinterklaas, bijna weggegooid. Bijna. Enkel en alleen omdat de paasdagen er aankomen en de verwachting hoog ligt, wat betreft het aantal kilo’s chocolade dat weer binnen gaat komen. Maar weggooien is verspilling, dus met een mond vol ‘overtuiging’ neem ik mezelf voor: Volgende feestdagen koop ik geen chocolade meer. Mijn goede voornemens worden compleet tenietgedaan als ik de supermarkt binnenrol. Al die verleidelijke schappen vol met gekleurde papiertjes en vrolijke vormpjes, tja, niks kopen is ook maar niks. En het kijkt zo gezellig op tafel… Dat doet trouwens een bos bloemen ook, of een tafelkleed, maar die zijn minder lekker. Iedereen weet dat je van chocolade dikker kan worden. Maar stél dat er niemand meer chocolade zou eten, dan werd er minder cacao afgenomen, dus de omzet wordt minder en komen er waarschijnlijk mensen die in de cacao-industrie werken op straat te staan: werkeloos. Hoe verschrikkelijk is dat!

Sterker nog: als mensen niet dikker zouden worden van bijvoorbeeld chocolade (er zijn natuurlijk nog heel veel andere guilty pleasures, maar ik hou het even bij deze, die hoog in de top tien staat), dan waren er minder mensen in sportscholen, menig diëtist zat zonder werk, alle nieuwe grote maten winkels hadden overschot aan kleren die niet eens naar arme landen kunnen, want daarvoor zijn ze te groot. Het is dus beter om dit soort rampzalige toestanden te voorkomen en gewoon lekker chocolade te eten. Wederom: De kunst van het goedpraten zit hem in de overtuiging waarmee je het brengt!

Fijne en lekkere paasdagen allemaal!

Mieke van Oss, boek: “Pak me dan…”


 

Topsport

COMMAP COLUMN – februari/maart 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Afgelopen weken zat ik er helemaal in. PyeongChang. De Olympische winterspelen. Soms zeggen mensen dat sporten verslavend is. Klopt, ik heb nog nooit zoveel sport gekeken!

En ik heb ontdekt dat ik dagelijks ook een enorme Olympisch waardige presentatie neerzet.

Ochtendzorg kun je namelijk een beetje vergelijken met lange afstanden schaatsen. Je moet de energie goed verdelen anders ga je na 500 meter al stuk. En niet verwachten dat je elke dag die 10 kilometer perfect haalt want dat geeft verwachtingen á la Sven Kramer. Dat kan alleen maar tegenvallen. Hetzelfde geldt voor mij ‘s morgens wakker maken. Niet in één keer de volle mep, niets verwachten, rustig aan beginnen en zorgen dat je ergens in het midden op je best bent. Om dan vervolgens het laatste stuk met je alle laatste krachten goed af te ronden, met een mooie tijd. Teveel mensen aan mijn bed, dát is met shorttrack te vergelijken. Het loopt mekaar voor de voeten en er ontstaan irritaties. Niemand weet meer wat de bedoeling is en voordat je het weet lig je onderuit. Schansspringen dat lijkt eng, maar voor mij komt het dagelijks voor dat ik in het diepe moet springen. Even zwevend de situatie inschatten en dan iedere keer weer proberen iets verder te landen. Slalommen is niet echt mijn ding. Een hoop gehobbel, getrek en geschud, armen en benen die alle kanten opzwaaien, geen idee waar je terecht gaat komen.

Ik vind de lange afstand dus het prettigst. Mooi rustig aan beginnen, een beetje opbouwen, met een goeie afronding. Het hoeft geen wereldrecord te zijn, maar liever ook niet laatste want dan is het alweer middag. En dan heb je ondertussen drie uur zorg gehad, ben je helemaal kapot en moet de dag nog beginnen. Olympische Spelen zijn er niks bij. Ik zeg: Topsport!

Mieke van Oss, boek: “Pak me dan…”


 

Vrouwen van NU

COMMAP COLUMN – februari 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

De vrouwen van nu, een landelijke vrouwenvereniging in Nederland, in dit geval in Keldonk, (dat is bijna internationaal) vieren feest, want ze bestaan 80 jaar. Mijn beeld van de vrouwen van nu klopte totaal niet, ik dacht dat je dan minstens 80+ moest zijn, inclusief rollator, krulspelden, hoorapparaat en kunstgebit. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Het was een publiek van jong en oud. Echt vrouwen van NU.

Ze hadden mij in het kader van dit feest, uitgenodigd om te komen vertellen over mijn leven met een dwarslaesie. Tja, ik had een beetje mijn bedenkingen. Mijn ideeën over een feest zitten misschien op een ander level. (Denk aan drank, muziek, drank en nog meer drank) Dan nodigt mijn dwarslaesie-verhaal nou niet echt uit om op tafel te gaan staan dansen. Voor dat geld had ik een stripper gehuurd! Tip voor de volgende feestavond?

Het was wél een bijzondere avond. Geen dansende vrouwen op de bar, drank of strippers, maar een heel prettig gesprek met alle dames van de vrouwen van nu. Met veel vragen, goeie vragen, persoonlijke vragen, grappige vragen. Althans, ik kan soms lol hebben om de vragen die mensen aan mij stellen. Je mag aan mij alles vragen, het is de vraag of iedereen blij is met mijn antwoorden. Bijvoorbeeld: “Tot waar voel jij dan? Hoe hoog zit jou dwarslaesie?” Dan zeg ik meestal: “Vroeger zat mijn dwarslaesie op borsthoogte, althans tot zover kon ik voelen. Tegenwoordig zit het een stuk lager. Zit je dwarslaesie lager dan? Nee, mijn borsten.”

Lang leve de push-up bh! Zo houd ik mijn dwarslaesie nog een beetje op niveau en voel ik me echt een vrouw (van nu).

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Complimenten

COMMAP COLUMN – januari 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Complimenten

Het begint onstuimig 2018. Letterlijk, want je waait uit je sokken als je buiten komt. Code oranje boven in het land. Het is verwarrend. Een ijskoude herfst, een warme Kerst en een herfstachtig Nieuwjaar. Of mijn goede voornemens van 2017 zijn gelukt? Minder vaak mopperen, vaker complimentjes geven… Ik ben bang dat ze in dezelfde categorie terecht zijn gekomen als: “Minder snoepen, sporten, roken etc.” Allemaal dingen waar ik ook nog niet aan begonnen ben. Gelukkig zit er geen deadline aan. Het blijven voornemens, echter proberen helpt niet, je moet het DOEN anders komt er niks van. Dus, géén goede voornemens dit jaar! Maar wel:

Mijn complimenten voor:

  • Mijn familie die ondanks alle tegenslagen er altijd weer sterker uit komt.
  • Mijn kinderen omdat ik trots op ze ben.
  • De thuiszorg zusters voor hun engelengeduld.
  • Mijn PGB-team voor alle steun.
  • Mijn vrienden, want daar zijn vrienden voor.
  • De Jumbo omdat de boodschappen weer netjes thuisgebracht zijn.
  • De postbode voor het aankloppen omdat de bel het niet doet.
  • De firma die de bel komt maken omdat ze beloofd hebben dat ze hem dit jaar nog komen maken.
  • De vriendelijke telefoniste van de firma die de bel komt maken, omdat zij hen heeft laten beloven dat ze hem dit jaar nog komen maken.
  • Iedereen die zich aan zijn goede voornemens gehouden heeft.
  • Ik ben vast nog iemand vergeten, mijn complimenten voor degene die zich vergeten voelt in dit rijtje en dit even vermeld in een persoonlijk berichtje.
  • Owja, en natuurlijk complimenten voor jullie, trouwe lezers/lezeressen/genderneutralen voor het lezen van mijn column.

Zo, 2018 is begonnen!

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

x Shield Logo
This Site Is Protected By
The Shield →