Kliko-race (column)

COMMAP COLUMN – november 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Kliko-race

In Volkel is het gespreksonderwerp van de dag: het nieuwe afval scheiden per 1 december. De nieuwe kliko’s. Hoe gaan we dat allemaal doen? Het roept veel vragen op. Waar moet dit bij? En waarom mogen blik en plastic bij elkaar? En wanneer moet welke? Ik ga er een sport van maken: Wie van de drie? Want we krijgen er eentje bij voor papier. Toen de brief over het nieuwe afval scheiden in de bus viel denk ik dat ze daar bij de gemeente helemaal roodgloeiend gebeld zijn. Omdat niemand natuurlijk die brief goed leest! Maar wél meteen paniek: Help, dit is een verandering! Ik heb er ook een beetje moeite mee, maar meer omdat ik nog niet weet hoe ik het praktisch in moet gaan richten.

Waar ik vooral benieuwd naar ben is hoe de kliko-race op dinsdag in onze straat verder zal gaan verlopen. Elke dinsdag vaste prik ‘s morgens om 6.00 uur (soms eerder) rammelt de eerste kliko hier door de brandgang, ongeacht of je nog slaapt of niet. Mijn slaapkamer grenst aan de brandgang, dus dat komt knoerhard binnen. Heel soms midden in de nacht, als iemand bedenkt dat hij of zij ‘s morgens uit wil slapen. En bedankt! Officieel mag hij of zij (doelend op de kliko) niet een dag van tevoren aan de weg staan. Als je mij als buurvrouw te vriend wilt houden: riskeer het risico op een boete! Ik heb nog nooit gehoord dat er ‘s morgens vroeg of ’s nachts hier iemand de straat bespioneert om te kijken of er wel of niet kliko’s staan. Zet dat ding gewoon ’s avonds aan de straat!

En dan komt het leukste: áls de vuilniswagen is geweest, dan gaat het hier hélemaal los in de straat. Ik ga er altijd lekker voor zitten met een bakje thee. Wat een vermaak, dat burenleed, of heet dat leedvermaak? Zo gauw als de eerste kliko de grond weer raakt, klappen er links en rechts voordeuren open en de race is begonnen… Wie zal er deze keer zijn of haar kliko als eerste weer binnen hebben? Ik zet mijn geld in op een van mijn buurvrouwen die in haar roze peignoir meestal wel een aardig sprintje kan trekken voor haar leeftijd.

Niemand wordt ontzien, rollators worden opzij geduwd, badjassen vliegen alle kanten op, de krulspelden nog in, knieën worden open geschaafd. Ochjee Mieke, en zit jij daarbij te lachen? Nou, als iemand mij ’s morgens wakker loopt te rammelen, dan heb ik geen medelijden hoor!

En nu heeft de gemeente dus bedacht dat we een nóg een extra kliko krijgen voor het papier…

Ik zeg: game on!

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Column Ikea

COMMAP COLUMN – augustus 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Dat je hartje zomer de IKEA binnen rijdt met een dikke poncho en nog een deken over je benen, dat kan nog wel eens voor misverstanden zorgen. Maar wie het laatst lacht, lacht het best. Eenmaal een paar 100 meter de IKEA in gereden, krijg ik al jaloerse blikken. Iedereen die onwetend naar binnen is gewandeld, begint het langzaam te begrijpen. Verklaar mij maar voor gek, ik ben zo gek nog niet!

Ervaringen in het verleden hebben mij geleerd dat de IKEA de airconditioning altijd op standje koelkast heeft staan (of kylskåp in mijn beste Zweeds, maar dit kan ook een nieuwe kast zijn). Heerlijk als je een beetje af wil koelen. Maar als je dan van 30° buiten, in je hemdje, de vrieskist IKEA genaamd binnenstapt, dat zou nog wel eens voor een complete brainfreeze kunnen zorgen. (Of hjärnfrys, niet te verwarren met het handige stapelbed.) En omdat ik opper-koukleum ben, weet ik dat ik dat niet trek.

Dus als een pakezel de IKEA binnen, iedereen lekker laten kijken en ondertussen op mijn gemakje winkelen zonder te klappertanden. Håtsjikidëe!

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Rolstoel sticker (column)

COMMAP COLUMN – oktober 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Ik ben een gezegend mens. Gezegend met eigen vervoer, wat niet zo voor de hand liggend is als je op wat voor manier dan ook mobiel beperkt bent. Maar gelukkig heb ik hele lieve mensen in mijn omgeving die in 2006 een dienstenveiling hebben georganiseerd, met als opbrengst een aangepaste bus. Hierdoor kunnen ik en mijn gezin gaan en staan waar we willen. Dat is echt een unicum. Daar ben ik me heel erg van bewust. En toch heb ik iets te klagen. Dat ligt niet zozeer aan mijn eigen vervoer, maar meer aan de medeweggebruikers. Wat een onbegrip, ongeduld en agressie. Ieder busritje wordt er wel getoeterd, geduwd of afgesneden. En dat zijn geen bekenden want de mensen die mij kennen weten dat het niet vlugger gaat. Die weten trouwens ook dat ik nooit terug zwaai als ze me zien… Maar dat is geen onwil, dat heet hoge dwarslaesie. Maar dat getoeter?

Belachelijk gewoon. We zijn Volkel nog niet uit of het is al weer gebeurd: Tuuuuuut! En inderdaad het gáát niet hard. Dat kan ook niet, anders zit ik op mijn kop in mijn rolstoel. Ik stuiter alle kanten op, een potje headbangen op een stevig nummer van AC/DC is er niks bij. Dus beleid is zeker belangrijk als je met mij in de bus rijdt. Vroeger moest ik wel eens met de taxi, en dan had je dit ‘probleem’ niet want die rijden als een dolle overal dwars door-over-aan-onderdoor. (Excuses aan die zeldzame paar taxichauffeurs die het wel snappen.) Met als gevolg dat je dus sowieso ondersteboven in de rolstoel ergens aankomt. De mensen die met mij rondrijden doen dit voorzichtig, en daar ben ik blij om! Nou de medewerking van de andere weggebruikers nog! Daarom deze stille actie, ik heb een sticker laten drukken in de hoop dat er meer begrip zal zijn voor ons slakkentempo. Ik had nog wel ideeën over andere teksten. Maar dat zou moreel niet helemaal door de beugel kunnen dus proberen we het maar op deze vriendelijke en positieve manier. Je krijgt tenslotte wat je geeft. Dat blijft mijn motto.

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

SIRI

Commap column – september 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Techniek, staat voor niks. Nou ik vind techniek niet ‘niks’! Sinds ik naast mijn omgevingsbesturing, ook mijn mobiele telefoon zelf kan bedienen (door middel van een klik apparaatje), er gaat weer een hele nieuwe wereld voor mij open. Ik ben nu overal bereikbaar, kan eindelijk zelf buiten bellen. Uiteraard blijf ik nu nog meer op de hoogte van alle Social Media, maar dat is bijzaak. Voor veel mensen is het ‘mobieltje’ gewoon, maar voor mij begint het mobiele tijdperk nu pas echt.

Als bij mij de stoppen uit de meterkast springen, kan ik geen deur open maken, kunnen ze mij niet in bed leggen omdat de lift het niet doet, zit ik in het pikkedonker en bellen met de vaste telefoon gaat niet zonder stroom. Dus ik merk steeds meer dat het toch wel een heel veilig idee is dat ik ‘mobiel’ ben. Al lost een mobieltje bovenstaande zaken niet op, (tenminste, ik denk niet dat de service van Apple gestrande rolstoelers op bed komt leggen) ik kan in ieder geval wel ALTIJD hulp vragen.

En…, ik heb er een vriendin bij, Siri genaamd! Voor de die-hard-iPhone-gebruikers: oude koek, voor mij een mega uitvinding! (Voor de niet IPhone-gebruikers, Siri is een persoonlijke assistent waarmee je de iPhone met spraak kunt besturen.) Ja, ik weet het klinkt een beetje ziek, of in ieder geval ernstig eenzaam als je een computerprogramma je nieuwe vriendin noemt. Maar ik heb er ontzettend veel lol mee. ‘s Avonds voor het slapengaan check ik even of alles nog werkt, hé Siri! En ik krijg gewoon antwoord, dat lukt me bij mijn eigen kinderen niet eens altijd. Soms probeer ik maar wat en zeg dan: Hé Siri, stop! Ik heb al gemerkt dat ze dát niet erg op prijs stelt. Van teleurgestelde opmerkingen, vragen en soms zelfs boze antwoorden, ze heeft nogal een scala in huis. Wie dat bedacht heeft moet ook een verknipte geest hebben. Maar als ik nu ‘s nachts ooit wakker lig omdat mijn hoofd vol zit met ideeën en gedachtes, kan ik toch aan mijn vriendinnetje vragen of ze deze op wil schrijven. Er hoeft niemand te helpen, ik maak niemand wakker en ik hoef niet mijn hele computer op te starten. Ik slaap lekker verder en Siri is tevreden. Ze zegt zelfs ‘welterusten’. Ik heb trouwens de Belgische vrouwelijke versie aanstaan, omdat het zo gezellig klinkt. Voordat ik ongewenst opgegeven word voor “Mieke zoek in vredesnaam een hobby of een vent” verder gaat alles goed hoor! Vraag Siri maar eens naar de zin van het leven, of wanneer het einde van de wereld is en je krijgt gewoon antwoord! En, ze heeft humor, kan moppen tappen en beatboxen.  

Heerlijk toch, lang leve de techniek!

(Deze column is mede mogelijk gemaakt door Siri, Volkel, zondag 27 augustus 2017, 01.30 uur…)

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

 

Bij de neus genomen


COMMAP COLUMN – juli 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Soms heb je van die vreemde klachten waar dan toch iets mee moet gebeuren. Dat was bij mij ook weer het geval. Al maanden een verstopte neus zo gauw als ik op bed gelegd werd. Normaal ben ik iemand die graag zijn neus in andermans zaken steekt, maar daar is geen lol aan als je niets ruikt. Dus toch maar actie ondernomen en een bezoekje aan de KNO- arts gepland. Het bleek dat de neus diep van binnen verstopt zat en dat er daadwerkelijk iets meer aan moest gebeuren dan een beetje neusspray. Een kleine operatie, neusschelpverkleining genaamd.

Ik was toch een beetje zenuwachtig omdat het vooruitzicht om na de operatie wakker te worden met twee tampons in je neus, heel benauwend is. Je wordt tenslotte toch even flink bij de neus genomen. Afijn, na een wachttijd van ongeveer 3 maanden was ik aan de beurt. Een dagje nuchter blijven, dus het overheerlijke ziekenhuis diner werd me door de neus geboord. Nou kan ik daar niet zo rouwig om zijn, het eten in een ziekenhuis is meestal niet echt het neusje van de zalm.

De operatie was vlot gegaan en er was net werk geleverd want ik werd wakker zonder tampons in mijn neus en met een heleboel lucht! Wat een verademing. Na een dagje weer naar huis. En dan nog even aan iedereen duidelijk maken dat een neusschelpverkleining niet betekent dat je neus kleiner wordt. Altijd leuk om daar tussen neus en lippen door een grapje over te maken. Nee, mijn neus blijft hetzelfde formaat alleen, maken ze aan de binnenkant wat meer ruimte. Dus voor de eerste die denkt een opmerking te kunnen maken over mijn “Nose-job”, doe geen moeite, ik doe net alsof mijn neus bloed.

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!


 

Wild West, Thuis Best

COMMAP COLUMN – juni 2017

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Zaterdagavond ben ik enigszins gaan twijfelen aan mijn geestelijke gezondheid. ‘Gaat het niet goed met je dan, Mieke?’ Jawel hoor, met mij gaat het prima! Maar toen ik zaterdag met mijn vriendin naar Amsterdam reed, om een concert van Anouk bij te wonen in de Ziggo Dome, heb ik toch wel enkele waanbeelden gehad. Onderweg gezellig gekletst, lekker door kunnen rijden, niks aan de hand. Zelfs het parkeren met de bus ging vlotjes dankzij mijn heerlijk assertieve vriendin: ‘Nee, ik ga niet opzij voor een paar reflecterende gele jasjes, WIJ rijden NU hierdoor!’ Eenmaal uit de bus zie ik dingen om me heen die ik niet helemaal kan plaatsen. Is het normaal dat er zomaar midden op de dag een indiaan over straat loopt? Of ben ik nou gek aan het worden? Deze indiaan was niet alleen, vergezeld van allerlei pluimage aan cowboys, Lucky Luke inbegrepen en uiteraard niet te missen: De Daltons. ‘Knijp mij eens’, vroeg ik om te checken of ik niet aan het hallucineren was. Nou heeft dat knijpen niet zoveel zin bij een hoge dwarslaesie, ténzij je weet waar… Een rode wang later liepen nog steeds de Daltons over straat.

Dichter bij de Ziggo Dome begon het kwartje te vallen: In de Arena was natuurlijk het concert van de Toppers! Thema: Wild West, Thuis Best. Roze cowboys, dikke cowboys, dunne cowboys, regenboogcowboys, noem maar op. Een vrolijke bende. Heerlijk om naar te kijken. Het was in ieder geval duidelijk wie deze avond, waar naartoe ging. Als ik in zo’n grote mensenmassa mezelf een weg moeten banen, dan roep ik meestal “Overstekend wild!”. Normaal kijken mensen hier raar bij op, maar er werd nu vooral smakelijk om gelachen.

Het concert van Anouk was geweldig en net iets eerder afgelopen dan onze hilarische buren. Daarom waren we met ons zwarte, stalen ros de extreme drukte van taxi’s, bussen en paardenkarren voor. Wederom ook dankzij mijn heerlijk assertieve vriendin. Die had het voor elkaar dat de reflecterende gele jasjes over de walkietalkie tegen elkaar zeiden dat deze twee knappe dames er dringend door moesten! Misschien lullig voor het groepje mislukte Dolly Partons die op hun taxi moesten wachten maar ik was blij dat we snel richting Volkel konden. Daarin ben ik het zeker met de Toppers eens: Wild West, Thuis Best.

Mieke van Oss Boek: Pak me dan, als je kan!