Spraakversterker (laatste column voor Commap)

COMMAP COLUMN – december 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Mieke goes solo! Dit wordt de laatste keer dat mijn column op de website van Commap zal staan. Commap zal de inspiratie-mail weer gaan publiceren met daarin verhalen en ervaringen van mensen die communicatie hulpmiddelen gebruiken. (Blijf dus Commap volgen!)
Voortaan kun je al mijn columns vinden op https://pakmedan.jimdo.com/ en facebook

Concerten bezoeken is toch wel een van mijn favoriete bezigheden. Muziek luisteren en mensen kijken.
En deze keer een festival met een heleboel (cover)bands voor de prijs van één kaartje. Wanneer krijg je Kiss, U2, Guns & Roses, Rage Against the Machine en de Red Hot Chili Peppers op een dag te zien en te horen?  Deze dag gingen we dat allemaal meemaken. Het is lastig om mij te verstaan in een grote ruimte met heel veel herrie, dat geldt voor iedereen, maar mijn stem heeft gewoon niet genoeg kracht om er dan boven uit te schreeuwen. Dus ik had bedacht om mijn spraakversterker mee te nemen. Een handig apparaatje met een kleine luidspreker en een microfoontje wat je ergens vlakbij je mond bevestigt waardoor je stem er net een beetje harder uitkomt dan dat jij kracht hebt. Alleen hadden mijn vrienden het nog niet helemaal door hoe dit werkte. Het is geen megafoon natuurlijk, en ook niet bedoeld om bier te bestellen, het versterkt alleen je stem. Ze vonden het heel bijzonder om te ervaren dat ik kon buikspreken (de luidspreker lag op het blad van mijn rolstoel). Wat ik dan weer grappig vond, is dat iedereen in de luidspreker tegen mij terug ging praten, “Praat maar in mijn oor, dan hoor ik je, haha”.
Er waren wel meer mensen die een beetje moeite hadden met techniek op dit festival. Zo zag ik dat de zanger van Rage Against The Machine met een aanloop in het publiek sprong, maar hij was even vergeten dat er een draad aan zijn microfoon zat -snock-!!!
Natuurlijk gebeurt het ook altijd weer dat er mensen tegen mijn rolstoel aanlopen en het een en ander aan knopjes verzetten. Deze keer vroeg iemand netjes, of het kwaad kon als hij aan dat knopje zou zitten, wat er dan zou gebeuren, was zijn vraag. “Dan heb ik acuut mond-op-mondbeademing nodig!”, zei ik, in dit geval misschien iets te goed verstaanbaar. En weg was hij… Ik had raar staan te kijken als ik had gekregen waar ik om vroeg. Toch volgende keer beter nadenken voordat ik iets zeg.
Het was weer een erg leuk avontuur. Ik heb mijn ogen uitgekeken bij Kiss in veel te strakke glitterpakjes met veel te dikke bierbuiken. En 40-plussers die aan het headbangen waren en even later, helemaal total loss, hijgend en puffend naar de bar kropen. “Gaaf hé, Ik ben ka-pot!”, zegt een Henk Schiffmacher look-a-like, die even van te voren nog spastisch over de dansvloer slingerde. Om vervolgens weer terug het strijdveld van springende, bezwete bovenlijven in te duiken. Goeie muziek, leuke mensen, genieten, wat kan het leven mooi zijn!

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Workshop The Grid 3 + Grid for iPad, 25 januari 2019

 

  Workshop The Grid 3 + Grid for iPad

Op vrijdag 25 januari 2019 wordt de workshop: Werken met de communicatiesoftware “The Grid 3 + Grid for iPad” georganiseerd bij Commap te Uden.

Communicatie blijft zich steeds ontwikkelen. Niet alleen voor de mensen die nieuwe woorden leren begrijpen en uitspreken, maar ook voor gebruikers van communicatiehulpmiddelen. Om de inzet van een communicatiehulpmiddel te laten slagen, zijn daarom aanpassingen in de communicatiesoftware van groot belang!

Tijdens deze workshop leren logopedisten, begeleiders, familie en andere betrokkenen van gebruikers van een communicatiehulpmiddel (met de software van The Grid 3 + Grid for iPad) o.a. zelfstandig aanpassingen te doen binnen de software. Ook is het mogelijk om bladen van cliënten aan te maken of aan problemen te werken waar men in de praktijk tegenaan loopt etc.

Kosten: € 99,- incl. btw, koffie/thee, iets lekkers en mogelijkheid tot lunch.  Tijd: 09.00 – 12.30 uur, adres: Burg. Buskensstraat 50 te Uden.

Aanmelden: Stuur een mail met jouw gegevens en het feit dat je wilt deelnemen aan deze workshop via het onderstaande contactformulier. We nemen dan zo snel mogelijk contact met je op.


 

Superheld

COMMAP COLUMN – november 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Als je soms van die theezakjes-spreuken leest dan wordt wel eens de vraag gesteld; wat zou je willen zijn voor een dag. Nou, ik een superheld. Ik hoef niet te vliegen en niet te lopen. Laat iemand anders maar de wereld redden. Dat is sowieso een hele klus in één dag. Maar met speciale laserogen insecten vernietigen bijvoorbeeld, wat zou dat geweldig zijn! Dat je gewoon met één scherpe blik de spinnen van de muur flitst en de muggen uit de lucht kan schieten. Ik hoef geen mensen te kunnen doden, dat is weer een beetje overdreven, maar alles wat meer dan vier pootjes heeft, wil ik kunnen vernietigen!
Ik weet dat ik er al vrij “superheld-achtig” uit zie met mijn ultra technische rol-vehikel vol met slim bedachte snufjes.
Ik word er soms van verdacht dat ik geheimzinnige krachten heb, omdat ik stuur met mijn hoofd en uit het niets de lampen aan kan toveren. Maar daar houdt het zo’n beetje mee op.     ’s Nachts ligt deze superheld verstopt onder een deftige witte sluier, hermetisch afgesloten van al dat vliegende, kruipende en zoemende gespuis. Vanwege het prachtige weer heb ik dit jaar een record gevestigd, ik slaap al vanaf april onder mijn klamboe!
Noem mij maar een schijtluis -ook uit de categorie: teveel pootjes- ik moet er niks van hebben al die griezelige indringers. Bovendien worden ze elk jaar groter en vreemder, muggen, spinnen, wespen, wantsen, hoornaars… Een hoofdstuk uit Erik en het grote insectenboek is er niets bij. De opwarming van de aardbol brengt vreemde schepsels met zich mee. Eerlijk gezegd geniet ik wel van ons tropisch klimaat, dat dan weer wel. Voor iemand wiens temperatuur altijd op standje vrieskist staat is het zalig. Behalve die beestjes dan. Nu we ineens bijna winter hebben ben ik buiten niet meer veilig. Waarom ik in dit jaargetijde liever heb dat mensen voor me lopen? Puur eigen belang. Dan zijn namelijk de spinnenwebben onderweg al onderschept… Sorry mensen. En als die spinnen zoals iedereen beweert functioneel zijn, laat ze dan een beetje dooreten, dat scheelt weer muggen. En waarom overál spinnenwebben? Bestaat er geen bouwvergunning voor die beesten? Dat doet maar wat, net hoe de wind waait. Ik kan er niks mee, heb er niks aan dus dan denk ik: elimineren die handel. Daarom was mijn theezakjes-wens meteen duidelijk: Laserogen dus!

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Kermis

COMMAP COLUMN – oktober 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Toen ik jong was deed mijn moeder elke week wat kleingeld in een spaarpot voor de kermis. Daar kon je de hele kermis, vier dagen lang mee doen. Elke paar centen die je overhad deed je in dat potje. Ik voelde me altijd stinkend rijk als dat potje open werd gemaakt en ging als een Dagobert Duck geld tellen, heerlijk!

En dan was het zover, de kermis, naast carnaval, hét feest van het jaar in een dorp. Een week van tevoren werd alles al opgebouwd en struinde je met vriendjes en vriendinnetjes over het plein, om te zien wat er dit jaar weer allemaal kwam staan. Terwijl dat elk jaar het zelfde was: botsauto‘s, draaimolen, de rups, het Lunapark, een gok- en schiettent, de snoepkraam en heel soms eendjes vangen of touwtje trekken erbij. Altijd prijs, dus met de grootste rotzooi, zo gelukkig als wat, huppelde je naar huis! Mijn gok verslaving is getriggerd door dat apparaat met die muntjes, waar je uren lang al je geld in stond te duwen. En dan maar hopen dat nét dat ene muntje aangeduwd werd, waardoor die hele kast leeg rammelde. Dan had je belachelijk weinig punten verdiend om met bijna dezelfde rotzooi als bij touwtje trekken, naar huis te gaan. Maar dat zag je allemaal niet, je mocht zonder nadenken geld uitgeven en het was vier dagen feest. Een beetje rondhangen bij de botsauto‘s of in de rups zitten. Bij ons ging er nog een kap over de karretjes van de rups heen waardoor er de mogelijkheid was om in het donker stiekem te kussen, zonder dat voor je gevoel iemand het zag (lees: je ouders). Of de flos vangen voor nog een extra rondje. Ik word er bijna sentimenteel van, wat een mooie tijd!

Aan het einde van de kermis kocht je zo’n grote wijnbal of zuurstok waar je een week pijn van in je kaken had omdat je probeerde er een stukje af te bijten. En dat ging niet want dat ding past helemaal niet in je mond. Je plakte van oor tot oor van de suiker, je tong bleef een aantal weken extra rood, het papiertje scheurde altijd of hij viel een keer op de vloerbedekking, waardoor je een haarbal had. Ik was niet zo’n held in het Lunapark (in de Volkelse mond Sjimmy genoemd). Stinkend jaloers was ik op de kinderen die op de lopende band gingen staan en naar boven zoefden. Ik zag ze door die rollende tonnen heen stuiteren alsof het niks was, en die ongelijke trapjes leek men moeiteloos te beklimmen. Voor mij was het hoogtevrees, blauwe plekken, kapotte knieën en ik had zeker hulp nodig bij de lopende band. (En toen zat ik nog niet in een rolstoel…) Dat was voor schut voor je klasgenootjes, tenzij de ene leuke jongen van de kermis je kwam helpen. Als ik nu op de kermis kom, zie ik ouders die dan met hun kind het Lunapark ingaan. Even stoer kijken bij de lopende band, maar dan met zwaaiende armen, wiebelende knieën, struikelend, met het zweet op het voorhoofd boven komen, hilarisch! Dan denk ik: Jaah, vroeger kon je dat misschien, maar als je boven de 30 bent kun je dat gewoon beter niet meer doen. Ook mijn kinderen hebben uren op de kermis rond gehangen met vriendjes en vriendinnetjes. Dan beleef je het bijna weer zelf. Nu komen ze op een leeftijd dat de kermis anders wordt. Alleen maar op de kermis hangen met vriendjes en vriendinnetjes is niet meer stoer. De kermis draait om de dranktent en zoveel mogelijk bier naar binnen schuiven. Waarom komt me dit bekend voor? Geschiedenis herhaalt zich…

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

ALS Congres 28/9

Het ALS Congres is hét congres voor alle zorgverleners van patiënten met ALS, PSMA en PLS. Kom ook vrijdag 28 september 2018 naar de Reehorst!
Commap verstrekt dit congres informatie over communicatie-hulpmiddelen. Kom gerust bij ons langs en probeer bijvoorbeeld uit wat een spraakversterker doet of oefen even met oogbesturing. Ook wordt de Minimal Movement Switch (MMS) gedemonstreerd. De MMS wordt vaak ingezet om te kunnen alarmeren op momenten dat de zorg of familie even niet in de directe omgeving is.
Wij geven graag uitleg en kunnen ook een afspraak maken voor meer informatie.

Inschrijven en informatie op de website van ALS Centrum Nederland

Datum en tijd: vrijdag 28 september 2018, 9.30 – 17.00 uur
Locatie: ReeHorst te Ede
Route: Bennekomseweg 24,6717 LM Ede, routebeschrijving
Kosten: registratiekosten zijn €95 per persoon


 

x Shield Logo
This Site Is Protected By
The Shield →