Workshop: The Grid 2 & 3, 2-11-2018

Workshop Grid 2&3

Op vrijdag 2 november 2018 wordt de workshop: Werken met de communicatiesoftware “the Grid 2 en 3” georganiseerd bij Commap te Uden.

Communicatie blijft zich steeds ontwikkelen. Niet alleen voor de mensen die nieuwe woorden leren begrijpen en uitspreken, maar ook voor gebruikers van communicatiehulpmiddelen. Om de inzet van een communicatiehulpmiddel te laten slagen, zijn daarom aanpassingen in de communicatiesoftware van groot belang!

Tijdens deze workshop leren logopedisten, begeleiders, familie en andere betrokkenen van gebruikers van een communicatiehulpmiddel (met de software van The Grid 2 en 3) o.a. zelfstandig aanpassingen te doen binnen de software. Ook is het mogelijk om bladen van cliënten aan te maken of aan problemen te werken waar men in de praktijk tegenaan loopt etc.

Kosten: € 99,- incl. btw, koffie/thee, iets lekkers en mogelijkheid tot lunch.  Tijd: 09.00 – 12.30 uur, adres: Burg. Buskensstraat 50 te Uden.

Aanmelden: Stuur een mail met jouw gegevens en het feit dat je wilt deelnemen aan deze workshop via het onderstaande contactformulier. We nemen dan zo snel mogelijk contact met je op.


 

Blazen

 

COMMAP COLUMN – juni 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Het is iedere keer controle weer spannend: hoe gaat het met mijn longen? Door de dwarslaesie mis ik een hele groot stuk van mijn longcapaciteit en sinds de laatste heftige longontsteking ben ik begonnen met longtraining. Dat doe je niet in de sportschool maar thuis, met een speciaal ballonnetje in mijn mond en een zuster. Ik adem diep in, de zuster knijpt in het ballonnetje, en zo stapelen we lucht op in mijn longen. Daardoor wordt de capaciteit groter. Klinkt heel simpel en dat is het ook! Met verbluffend resultaat, want het enige wat in de afgelopen jaren vooruit is gegaan is mijn longcapaciteit. Dit is voor mij een hele grote stap. Minder risico op gekke longtoestanden dat is altijd goed. Plus een betere conditie, zingen zou ook een goede oefening zijn, maar daar zijn mijn buren niet blij mee.

Dus ik zeg: blazen maar! Om in de gaten te houden of het nog steeds goed gaat, moet ik regelmatig op controle bij een specialist. Altijd een hele rit, maar leuk om met goed resultaat naar huis te gaan. De onderzoeken daar vind ik minder prettig. Dat blijft niet bij een beetje blazen. Dat is een complete uitputtingsslag. Het begint in hét kleine kamertje. Het beruchte kleine kamertje waar het eerste onderzoek plaatsvindt. Net iets groter dan een meterkast. Daar mag je wachten en ik zit dan altijd te hopen dat de zuster, die mij al vaker geholpen heeft, lekker op vakantie is. Zij lijkt er namelijk heel veel plezier in te hebben om andere mensen pijn te doen. Ze hebben een beetje bloed nodig om te kijken of het zuurstofgehalte in je bloed goed is. Ik zou zeggen prik maar ergens in mijn arm, dat voel ik toch niet: wie doet me wat! Maar nee, ze moeten bloed uit je oorlelletje prikken! Het meest gevoelige plekje wat ik heb… En het prikje is niet het ergste, om het bloed in een buisje te laten druppelen, knijpen ze dus (extreem hard) in je oor en zo wordt het bloed uit je oorlelletje “gemolken”. Blijkbaar zit dat het dichtst bij je hart en bevat dit het meeste zuurstof. Ik vind het SM praktijken. Om het allemaal een beetje te verdoezelen wordt er een (oor)verdovende crème op je oor gesmeerd. Die helpt voor de prik, niet voor het knijpen. Dan word je alleen gelaten, zodat het in kan werken. En daar zit je dan in het bekende kamertje, te wachten op de gemene zuster, die zo meteen jouw rode oortjes gaan bezorgen. Even voor de duidelijkheid: daar is niks opwindends aan. Een heel ander level van rode oortjes. Ik voel het verdovende zalfje tintelen en denk: schiet maar, op dadelijk is het al uitgewerkt! Maar dat wachten duurt altijd te lang. Tegen die tijd dat ik haar weer aan hoor komen lopen, zit ik weer op volle sterkte qua gevoel.

En dan kan het gemelk beginnen. In mijn beleving knijpt ze bij iedere half jaarlijkse controle harder. Misschien neemt de kracht in haar vingers toe, als je tenslotte de hele dag door zit te melken… Ik hoop maar dat het snel weer voorbij is. Althans dit stukje. Dan komt het volgende onderzoek. Ik moet met een kapje op mijn mond blazen en zuigen en de computer registreert de kracht van mijn longen. Dat wordt een aantal keren herhaald om zo een goede meting te krijgen. Maar er mag geen druk ontsnappen uit het stugge kapje. Dus wordt het door dezelfde zuster zo hard op mijn gezicht gedrukt dat ik niet alleen met een rode oortjes naar huis ga, maar tevens ook met een ronde, rode kring rondom mijn neus en mijn mond. Clown Bassie zou er jaloers op zijn. Het enige positieve aan dit bezoekje zijn altijd de resultaten die je daarna van de dokter te horen krijgt. Tenminste dat ervaar ik nog steeds als positief omdat elk beetje vooruitgang welkom is. Daarom ga ik ieder half jaar braaf terug, stiekem hopend dat de zuster misschien een andere baan heeft gevonden. Iets zonder mensen of dieren, lijkt me het beste.

Mieke van Oss, boek Pak me dan, als je kan…

 


 

Commap-nieuwsbrief en privacywet 2018

Opnieuw aanmelden voor onze nieuwsbrief
U heeft er vast van gehoord: de nieuwe privacywet of AVG. Deze wet heeft per 25 mei 2018 flinke gevolgen voor iedereen die een nieuwsbrief wil versturen. Wij versturen maximaal zes berichten / nieuwsbrieven per jaar met informatie over ons assortiment, workshops, beurzen en acties.

Als u onze nieuwsbrief wilt blijven ontvangen, vul dan de kolom rechts op deze website in om uw aanmelding definitief te maken. Het invullen kost weinig tijd.
Wilt u geen nieuwsbrief meer ontvangen? Dan hoeft u niets te doen.
Uw e-mail adres wordt binnen 10 dagen uit ons nieuwsbriefbestand verwijderd.


 

Workshop: The Grid 2 & 3, 22-06-2018

Workshop Grid 2&3

Op vrijdag 22 juni 2018 wordt de workshop: Werken met de communicatiesoftware “the Grid 2 en 3” georganiseerd bij Commap te Uden.

Communicatie blijft zich steeds ontwikkelen. Niet alleen voor de mensen die nieuwe woorden leren begrijpen en uitspreken, maar ook voor gebruikers van communicatiehulpmiddelen. Om de inzet van een communicatiehulpmiddel te laten slagen, zijn daarom aanpassingen in de communicatiesoftware van groot belang!

Tijdens deze workshop leren logopedisten, begeleiders, familie en andere betrokkenen van gebruikers van een communicatiehulpmiddel (met de software van The Grid 2 en 3) o.a. zelfstandig aanpassingen te doen binnen de software. Ook is het mogelijk om bladen van cliënten aan te maken of aan problemen te werken waar men in de praktijk tegenaan loopt etc.

Kosten: € 99,- incl. btw, koffie/thee, iets lekkers en mogelijkheid tot lunch.  Tijd: 09.00 – 12.30 uur, adres: Burg. Buskensstraat 50 te Uden.

Aanmelden: Stuur een mail met jouw gegevens en het feit dat je wilt deelnemen aan deze workshop via het onderstaande contactformulier. We nemen dan zo snel mogelijk contact met je op.


 

Inspiratie

 

COMMAP COLUMN – mei 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

Waar haal jij de inspiratie vandaan voor je columns? Dat vroeg een bekende dorpsgenote toen we op de Koningsdag naar het dorps-zeskamp stonden te kijken. Nou, zei ik: Kijk maar even om je heen, inspiratie genoeg!

Ik kan de binnenpretjes toch echt niet onderdrukken als ik een 40+ dorpsgenoot over een stormbaan heen zie stuiteren. Waarschijnlijk met morgen meer spierpijn dan punten. De bierbuik tactisch weggestopt in een mooi oranje T-shirt. Ik geniet daarvan. Niets mooier dan leedvermaak. Vind je dat niet moeilijk om naar te kijken, al die “sportende” mensen? Nee, ik zit bijna in mijn broek te piesen van het lachen, gelukkig heb je daar incontinentie materiaal voor. Elk nadeel heeft z’n voordeel. Ondertussen wordt de volgende spelronde aangekondigd door de plaatselijke dorpszeveraar. Ik mocht geen namen noemen, het schijnt genetisch bepaald te zijn in deze familie, zeveren, maar het begint als de voornaam van onze koning …

Het bier vloeit rijkelijk en de activiteiten gaan met steeds minder souplesse gepaard. Maar goed dat er ook een beetje jeugd mee doet en met jeugd bedoel ik alles onder de 20. Die kunnen hun gewicht nog dragen als ze aan een kratje bier moeten hangen. Bij de 40-plussers is het omgekeerd: als zij op een kratje bier zitten is het maar de vraag of het kratje bier dat gewicht kan dragen. De oogjes zijn hier en daar klein na de voorafgaande, intensieve Koningsnacht. Een vriendin komt aanlopen alsof ze zojuist door een tractor is aangereden. Dit kan ik natuurlijk niet hardop zeggen. Dat vereist een politiek correcte aanpak. Dus ik houd het op: Leuk T-shirt! De plaatselijke dorpszeveraar kondigt nog een nieuwe ronde aan, terwijl het bij de bar drukker wordt dan op het speelveld. Hopelijk vergeet hij, zeverend en wel, bij zijn volgende bezoek aan het toilet niet zijn microfoon uit te zetten. Ik zie het ineens voor me, en heb alweer binnenpretjes. Voor de buitenwereld misschien te zien als spasme… Aan inspiratie geen gebrek dus. Het zonnetje laat zich nog even zien, het terras zit vol. We hebben het zo slecht nog niet denk ik dan. Met een lekker rosé biertje in mijn kraag en twee mooie, rooie wangetjes hobbel ik weer op huis aan. Volkel bedankt, voor wederom inspiratie voor een nieuwe column!

Mieke van Oss, boek: “Pak me dan…”

 


 

Vrouwen van NU

COMMAP COLUMN – februari 2018

Mieke heeft een hoge dwarslaesie, is vanaf haar schouders verlamd en auteur van het boek ‘Pak me dan…’. Zij beschrijft voor ons actualiteiten, belevenissen en alledaagse gebeurtenissen in de Commap Column.

De vrouwen van nu, een landelijke vrouwenvereniging in Nederland, in dit geval in Keldonk, (dat is bijna internationaal) vieren feest, want ze bestaan 80 jaar. Mijn beeld van de vrouwen van nu klopte totaal niet, ik dacht dat je dan minstens 80+ moest zijn, inclusief rollator, krulspelden, hoorapparaat en kunstgebit. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Het was een publiek van jong en oud. Echt vrouwen van NU.

Ze hadden mij in het kader van dit feest, uitgenodigd om te komen vertellen over mijn leven met een dwarslaesie. Tja, ik had een beetje mijn bedenkingen. Mijn ideeën over een feest zitten misschien op een ander level. (Denk aan drank, muziek, drank en nog meer drank) Dan nodigt mijn dwarslaesie-verhaal nou niet echt uit om op tafel te gaan staan dansen. Voor dat geld had ik een stripper gehuurd! Tip voor de volgende feestavond?

Het was wél een bijzondere avond. Geen dansende vrouwen op de bar, drank of strippers, maar een heel prettig gesprek met alle dames van de vrouwen van nu. Met veel vragen, goeie vragen, persoonlijke vragen, grappige vragen. Althans, ik kan soms lol hebben om de vragen die mensen aan mij stellen. Je mag aan mij alles vragen, het is de vraag of iedereen blij is met mijn antwoorden. Bijvoorbeeld: “Tot waar voel jij dan? Hoe hoog zit jou dwarslaesie?” Dan zeg ik meestal: “Vroeger zat mijn dwarslaesie op borsthoogte, althans tot zover kon ik voelen. Tegenwoordig zit het een stuk lager. Zit je dwarslaesie lager dan? Nee, mijn borsten.”

Lang leve de push-up bh! Zo houd ik mijn dwarslaesie nog een beetje op niveau en voel ik me echt een vrouw (van nu).

Mieke van Oss, Boek: Pak me dan, als je kan!


 

x Shield Logo
This Site Is Protected By
The Shield →